Nasza oferta

AMERYKA POŁUDNIOWA
Argentyna
Boliwia
Brazylia
Chile
Ekwador
Kolumbia
Paragwaj
Peru
Urugwaj
Wenezuela
AMERYKA PÓŁNOCNA
AMERYKA ŚRODKOWA
Belize
Gwatemala
Honduras
Kostaryka
Kuba
Nikaragua
Panama

Peru jest krajem o bogatej, wielowiekowej historii. Na terenie obecnego Peru w okresie prekolumbijskim istniały rozwinięte cywilizacje indiańskie. Po zdobyciu Peru przez hiszpańskich konkwistadorów na czele z Francisco Pizarro, utworzono tu największe i najbogatsze wicekrólestwo. Mimo zrywów powstańczych Inków nie udało im się pokonać hiszpańskich kolonizatorów. W XIX wieku w całej Ameryce Południowej pojawiły się dążenia niepodległościowe od hiszpańskiej metropolii. Dopiero w 1821 roku dzięki obcym bojownikom Peru proklamowało niepodległość. Mimo wielu bogactw naturalnych Peru w XIX i XX wieku nie mogło uzyskać odpowiadającej mu pozycji międzynarodowej. Sytuacja wewnętrzna kraju była niestabilna, a szerokie rzesze społeczne cierpiały biedę. Wielokrotnie armia, na dłuższe lub krótsze okresy, przejmowała władzę lub wpływała na polityczną sytuację w kraju. Po okresie po części dyktatorskich rządów Alberto Fujimoriego, w demokratycznych wyborach władzę zdobył Alejandro Toledo, pierwszy prezydent indiańskiego pochodzenia w historii kraju i całej Ameryki Południowej. Mimo pewnych osiągnięć na polu gospodarki i względnego uspokojenia sytuacji w Peru, kraj ten nadal boryka się z licznymi problemami społeczno-politycznymi. Od października 2006 prezydentem ponownie jest Alan Garcia Perez, którego poprzednie rządy doprowadziły kraj do zapaści gospodarczej.

Republika Peru - República del Perú) – państwo w zachodniej części Ameryki Południowej, nad Oceanem Spokojnym. Jest to trzecie, co do wielkości państwo kontynentu i największy kraj andyjski. Stolicą Peru jest Lima. Powierzchnia - 1 285 220 km². Według najpopularniejszej teorii nazwa Peru (hiszp. Perú, keczua Piruw) pochodzi od lokalnego słowa biru – „rzeka”. Inna z teorii wskazuje na imię indiańskiego wodza Beru, który zapytany przez hiszpańskich odkrywców o nazwę kraju, nie zrozumiał ich języka i podał swoje własne imię. Jeszcze inna z teorii odnosi się do słowa Pelu, które było dawną lokalną nazwą regionu. Peru podzielone jest na 25 regionów i prowincję Lima. Każdy region, co 4 lata, wybiera swój zarząd pod przewodnictwem prezydenta i rady regionu. Planuje on rozwój regionu, realizuje publiczne projekty, promuje aktywność ekonomiczną i zarządza własnością publiczną. Prowincja Lima jest zarządzana przez radę miejską. Peru jest krajem rozwijającym się i obciążonym wysokim zadłużeniem zagranicznym, ale jednocześnie jednym z najszybciej rozwijających się w całej Ameryce Południowej. Głównymi eksporterami do Peru są Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Chiny, Szwajcaria, Japonia (ryby i produkty rybne, złoto, miedź, cynk, ropa, kawa, cukier, bawełna). Najważniejsi importerzy to USA, Hiszpania, Chile, Brazylia i Kolumbia, (przemysł maszynowy, sprzęt transportowy, żelazo, stal, chemikalia, farmaceutyki, produkty żywnościowe). Peru jest krajem górzystym, grunty orne zajmują zaledwie 3% pow. państwa. Uprawia się bawełnę, kukurydzę, ryż, pszenicę, jęczmień, kawy, kakao, maniok, trzcinę cukrową, banany, winorośl, tytoń, herbaty, owoce cytrusowe, drzewo kola, a u wschodnich podnóży Andów istnieją także nielegalne uprawy krzewu kokainy. Zyski przynosi także eksploatacja drewna mahoniowca, cedru tropikalnego, kauczukowca, drzewa chinowego i kokainowego. W kraju hoduje się owce, bydło, lamy, alpaki, trzodę chlewną. W Peru istnieje wysoko rozwinięte rybołówstwo (4 miejsce w świecie), korzystające z bogatych łowisk przybrzeżnych, wynajmowanych też innym państwom.

Peru można podzielić na 3 krainy geograficzne:

Costa – (wybrzeże). Wzdłuż wybrzeża ciągnie się wąski pas nizinny, który często nawiedzają trzęsienia ziemi. Jest to teren o klimacie suchym, miejscami o charakterze pustynnym i półpustynnym, o rocznych opadach zaledwie 20-50 mm. Temperatury średnie: 15-17°C zimą i 19-21°C latem. Na wybrzeżu spotyka się charakterystyczną mgłę zwaną, garua, której występowanie jest związane z Prądem Peruwiańskim. Chociaż nizinę nadmorską przecina kilkadziesiąt rzek, tylko 10 z nich wpada do morza. Pozostałe są rzekami okresowymi lub giną w piaskach pustyni. Działalność rolnicza i gospodarcza w tym regionie koncentruje się wzdłuż rzek. Rolnictwo opiera się na sztucznej irygacji. Costa stanowi ok. 12% powierzchni kraju, jednak jest zamieszkiwana przez większość ludności Peru (Sama Lima z przedmieściami liczy ponad 8 mln mieszkańców). Produkcja rolnicza w rejonie nadbrzeżnym przynosi ok. 50% produkcji całego kraju. Ważne uprawy – bawełna długowłóknista, trzcina cukrowa, ryż. Płynący wzdłuż wybrzeży chłodny Prąd Peruwiański, przynosi obfitość ryb morskich. Rybołówstwo jest ważną dziedziną peruwiańskiej gospodarki i źródłem dochodu narodowego. Najważniejsze porty rybackie to: Pisco i Paracas. Na przybrzeżnych wysepkach eksploatuje się złoża guano. W północnej części wybrzeża znajdują się złoża ropy naftowej.

Sierra – (góry). Na region andyjski składają się: wyższa Kordyliera Zachodnia, z pasmem Kordyliery Białej z szczytami powyżej 6000 m n.p.m. , niższa Kordyliera Wschodnia oraz Puna - śródgórska wyżyna rozdzielająca te pasma górskie. Średnie temperatury: 19-23°C latem, 5-10°C zimą. Opady roczne - 800 do 900 mm, zdecydowana większość opadów przypada na okres październik-kwiecień. Pod względem gospodarczym w regionie Sierra największe znaczenie ma przemysł -wydobywczy: rudy miedzi, cynku, ołowiu, wanadu, rtęci, żelaza a także hutniczy. Najważniejszą arterią komunikacyjną jest kolej transandyjska. Największe miasto tego regionu to położona na wysokości 2339 m n.p.m. u stóp czynnego wulkanu Misti Arequipa. Inne ważne miasto regionu to dawna stolica państwa Inków - Cuzco. Rolnictwo - kukurydza, proso, kawa, kakao, herbata, ziemniaki, krzew koki. Hodowla – bydło, owce, alpaki i lamy.

Selva – (dżungla). Znajduje się we wschodniej części Peru. Jest to region o klimacie gorącym, wilgotnym równikowym. Średnie temperatury 20-35°C, a opady roczne do 3500 mm. Przeważającą część terenu zajmuje wilgotny las równikowy. Z lasu pozyskuje się drewno (m.in. cedrowe i mahoniowe), kauczuk, chininę i balsam peruwiański. Ten region Peru chociaż zajmuje 2/3 powierzchni jest zamieszkiwane przez tylko kilkanaście procent ludności. Uprawy – ryz, bataty, jukka, trzcina cukrowa, kakao, kawa, tytoń.

Sieć komunikacyjna w Peru jest słabo rozwinięta. Linie kolejowe w kraju pochodzą głównie z XIX wieku i łączą andyjskie ośrodki wydobycia różnych surowców z portami na wybrzeży kraju. Przykładem jest, do niedawna najwyżej położona na świecie (do wysokości 4749 m. n.p.m.), linia kolejowa Lima-La Oyroa-Cerro de Pasco, wybudowana przez polskiego inżyniera Ernesta Malinowskiego. Obecnie wyżej położona linia kolejowa znajduje się w chińskim Tybecie. Peru posiada około 70 tys. km. dróg przeznaczonych do transportu kołowego. Duże znaczenie ma żegluga rzeczna na Amazonce i jej dopływach oraz kabotażowej wzdłuż wybrzeży Oceanu Spokojnego. Główne porty rzeczne Peru to Iquitos i Pucallpa. Międzynarodowe porty lotnicze znajdują się w Limie oraz Iquitos. Główne porty morskie Peru: Callao, Talara, Mollendo.

Kuchnia peruwiańska jest niezwykle bogata - na wybrzeżu serwuje się różnorodne ryby i owoce morza, w górach dania pikantne, a obfitość owoców z selwy (lasu równikowego). Tradycje kulinarne zależą nie tylko od regionu, ale przede wszystkim od wyznawanej religii. Najsłynniejsza peruwiańska potrawa to ceviche, czyli biała ryba w pikantnej marynacie z soku limonki, cebuli i ostrej papryki. Można tutaj także skosztować chupe de camarones - gęstą potrawkę z krewetek lub tacu tacu - danie z różnych owoców morza z fasolką. Inne znakomite potrawy z owoców morza to: escabeche de pescado - smażona ryba podawana na zimno z sosem z cebuli i ostrej papryki i czosnku, przybrana oliwkami i jajkami na twardo. W królestwie ryb prym wiodą okoń morski (corvina), chita, lenguado i sola. Zazwyczaj podaje się je grillowane. W rejonie dorzecza Amazonki się paiche- wyglądającą bardziej jak stwór rybę słodkowodną podawaną albo w wstążkami rdzenia palmy albo zawinięta w liście bananowca i pieczoną w węglu. Specjały pustyni to liczne dania z kurcząt, kaczek i koźliny. Na Na północy serwuje się seco de cabrito (pieczone koźlę). Peru jest ojczyzną ziemniaczków, których uprawia się kilkaset rodzajów. Ziemniaki są podstawą popularnych w kuchni górskiej jednodaniowych potraw. Kukurydza jto kolejny produkt , który jest nieodłącznym elementem kuchni peruwiańskiej. Chica sfermentowany napój z kukurydzy, to swego rodzaju mętne i mocne piwo. Gotowane kolby z dodatkami plastrów sera i sosu picante to Choclo. Natomiast prażone ziarna, traktowane są jako przekąska przed daniem głównym lub jako dodatek do piwa. Potrawą, do której nie mogą się przekonać turyści jest cuy, czyli świnka morska. Do najpopularniejszych słodyczy i deserów należyą min. manjar blanco - rodzaj kremu zrobionego z mleka i cukru oraz cocadas (makaroniki kokosowe) lub typowo hiszpańskie churos (ciasto przypominające pączki z miodem lub czekoladą). Inne charakterystyczne słodycze to yuqitas, kulki tapioki obtoczone w cukrze i smażone w głębokim tłuszczu.

Zgodnie z konstytucją z 31 grudnia 1993, Peru jest republiką, w której głową państwa jest prezydent wybierany w wyborach powszechnych na 5-letnią kadencję. Prezydent posiada dwóch wiceprezydentów. Członkowie rządu są mianowani przez prezydenta, na czele rządu stoi premier. Władzę ustawodawczą sprawuje jednoizbowy parlament - Kongres Republiki Peru, którego 120 członków jest wybieranych w wyborach powszechnych również na 5-letnią kadencję.

Na większości obszaru Peru występuje klimat równikowy: wybitnie wilgotny w Amazonii i suchy górski w Andach. Na wybrzeżu klimat zwrotnikowy suchy, na co wpływ ma zimny Prąd Peruwiański. Zróżnicowanie klimatyczne ma wpływ na średnie opady i temperaturę w ciągu roku: w Amazonii przez cały rok średnio około 24-32°C, mała amplituda temperatur, wysokie opady; na wybrzeżu 15-30°C, skrajnie sucho.

Z populacją wynoszącą około 28 milionów ludzi Peru jest czwartym najludniejszym państwem Ameryki Południowej. W 2005 roku 72, 6% obywateli Peru mieszkało w miastach, a pozostałe 27, 4% na terenach wiejskich. Główne miasta, z których każde ma ponad 200 tys. mieszkańców, to Lima (żyje w niej, co czwarty obywatel Peru), Arequipa, Trujillo, Chiclayo, Piura, Iquitos, Chimbote, Cuzco i Huancayo. Peruwiańczycy są narodem wieloetnicznym, Indianie stanowią 45% populacji kraju, Metysi 37%, a biali (głównie pochodzenia hiszpańskiego) 15%. Średnia długość życia wynosi dla mężczyzn 62 lata, a dla kobiet 66 lat.

Języki urzędowe: hiszpański, keczua, Inne języki (głównie indiańskie - ajmara) są językami ojczystymi dla 3% populacji kraju. Obowiązek szkolny w Peru obejmuje bezpłatną szkołę podstawową i średnią. Peru posiada 16 uniwersytetów (najstarszy to Uniwersytet św. Marka w Limie, założony w 1551 roku), 5 politechnik i kilkanaście innych szkół wyższych oraz trzy akademie: Peruwiańską (zał. w 1887 r.), Nauk Ścisłych i Przyrodniczych (zał. w 1939 r.) oraz Medycyny (zał. w 1884 r.). W Peru, kraju uznawanym za ojczyznę ziemniaka, jest utworzony największy na świecie bank genów tej rośliny. Zdeponowano tam ponad 10 tysięcy jej odmian.

Peruwiańska kultura jest zakorzeniona w tradycjach Hiszpańskich i rdzennej ludności, chociaż wpływ mają na nią także etniczne grupy Azjatów i Europejczyków. Sztuka peruwiańska rozpoczęła się tworzeniem ceramiki, rzeźb, biżuterii przez wczesnych Indian. Najznamienitszym przykładem indiańskiej myśli architektonicznej jest Machu Picchu. W czasach kolonialnych dominowała sztuka baroku. Przez ten okres rozwinęła się sztuka sakralna, czego dowodem jest zwiększenie liczby kościołów i dzieł religijnych. Peruwiańska literatura była z początku przekazywana ustnie. Wiele spośród tych opowieści przetrwała do naszych czasów, jako ludowe legendy. Hiszpanie wprowadzili pisanie dopiero w XVI wieku i niemal od razu pojawiły się sie kroniki i dzieła religijne. Najbardziej znanymi pisarzami są José Santos Chocano, José María Eguren, Julio Ramón Ribeyro i Mario Vargas Llosa. Peruwiańska architektura to połączenie stylów europejskich i tubylczego spojrzenia. Dwie najważniejsze budowle epoki kolonialnej to Katedra w Cuzco i Kościół św. Klary w Cuzco. Następnie pojawiła się sztuka Baroku. Przykładami tego okresu są Kościół w Compañía i fasada Uniwersytetu w Cuzco.Wojna o niepodległość pozostawiła pustkę, która została wypełniona przez Francuski neoklasycyzm. Architektura dwudziestowieczna pozostaje w sprzeciwie do funkcjonalizmu, czego przykładem jest San Martin Plaza w Limie.

W Peru żyje wielu mormonów (stanowią coraz silniejszą grupę), są również ewangelicy mieszkający przede wszystkim na wsi. Największą grupą wyznaniową są katolicy, którzy najliczniej spotykani są w miastach (stanowią ok. 94 % ludności). Im bardziej zapuścimy się w głąb Peru, tym bardziej wiara katolicka będzie przenikać się tam z wierzeniami indiańskimi, tworząc ciekawą mieszankę, w której obecne są nadal elementy kultu Słońca czy Matki Ziemi.

Klimat – czas – napięcie elektryczne

Klimat Peru jest zróżnicowany jak sam kraj. Peru leży w strefie klimatu równikowego i podrównikowego. Panują tu warunki dyktowane wysokością nad poziomem morza i wpływami zimnego Prądu Peruwiańskiego. W pasie wybrzeża dominuje klimat pustynny. Zimna mgła zwana garua, dająca się we znaki szczególnie od kwietnia do listopada, przysłania słońce. Najgorszym miesiącem jest sierpień, z temperaturą 13-17 stopni C. Zachodnie zbocza Andów, w tym miasta (np. Nazga) cieszą się dobrą pogodą cały rok. Jest tam sucho i gorąco. Najlepszy okres na wędrówki po Andach przypada między majem a wrześniem, jednak wahania temperatury są bardzo wysokie - nocami bywają tu nawet przymrozki. Nizina Amazonki trapiona jest porami deszczowymi, jak to zwykle bywa w wilgotnym klimacie równikowym. Występują one szczególnie latem (od listopada do maja), gdzie najintensywniejsze opady występują między styczniem a kwietniem. Napięcie elektryczne - 220V, wtyczki typu A, B, C.

Życie w peruwiańskich osadach od stuleci nie uległo zmianie. Dopiero całkiem niedawno ich mieszkańcy przyjęli dobrodziejstwa bieżącej wody, elektryczności, garnków z aluminium, sprzętu RTV i latarek. Ich prosty i ciężki byt opiera się na rolnictwie i pasterstwie. Ludzie muszą sami wyprodukować dla siebie żywność. Mebli w wiejskich chatach jest bardzo mało, jedynie zamożniejsze rodziny mogą pochwalić się posiadaniem łóżka i stołu. Często największym skarbem domu jest odbiornik radiowy. Co roku, na kilka dni przed Bożym Ciałem, dziesiątki tysięcy katolickich Peruwiańczyków udaje się w pielgrzymkę do Qoyllur Riti - sanktuarium położonego na wysokości 4500m n.p.m. Wiele świąt peruwiańskich powstało w wyniku połączenia elementów obrzędów katolickich z inkaskimi, a nawet jeszcze dawniejszymi - wszystkie są tu celebrowane z wielkim entuzjazmem i pompą. Śniadanie składa się zwykle z mate i chleba, lub mote - suszonej kukurydzy. Peruwiańczycy potrafią się doskonale bawić, uroczystościom i hulankom akompaniują zespoły muzyczne - miejscowe lub wynajęte z sąsiedniej wioski. Muzycy grają na instrumentach dętych, andyjskiej gitarze charanago wykonanej ze skorupy pancernika i 36-strunowej harfie. Uroczystości ubarwiają tańce w tradycyjnych, barwnych strojach. Wieczorem na głównym placu ognisko płonie tak długo jak bawią się ludzie.

Obywatele polscy udający się do Peru w celach turystycznych (pobyt do 90 dni) oraz podróżujący tranzytem są zwolnieni z obowiązku wizowego. Okres ważności paszportu przy wjeździe nie jest określony (zaleca się przynajmniej 6 miesięcy). Nie wymaga się określonej kwoty pieniędzy na pobyt. Obo­wiązuje opłata lotniskowa przy wylocie za granicę – ok. 31 USD od osoby, a w przypadku przelotów liniami we­wnętrznymi – ok. 6 USD.

Nie ma ograniczeń i regulacji prawnych dotyczących wwozu, wymiany i wywozu pieniędzy w kwocie mniejszej niż 10 tys. USD na osobę (większe kwoty lub ich równowartość, np. w papierach wartościowych, należy zadekla­rować podczas przekraczania granicy). Restrykcje celne nie od­bie­gają od powszechnie obowiązujących. Należy jednak zwrócić uwagę na przepisy dotyczące wywozu materiału roślinnego i zwierzęcego, których naruszanie podlega surowym karom. Wy­wóz wyrobów rzemiosła artystycznego i ludowego poddany jest kontroli. Zabronione jest wywożenie dóbr kultury o znacznej wartości, w szczególności archeologicznej, bez specjalnych zezwoleń. Przy zakupie wyrobów artystycznych imitujących wyroby kultur prekolumbijskich należy zachować dowód zakupu (niektórzy rzemieślnicy stosują charakterystyczne oznaczenia swoich wyrobów).

Peru należy do krajów, w których działają mafie narkotykowe. Przemyt i posiadanie środków odurzających, a także handel nimi podlegają wysokim karom – od 8 do 25 lat pozbawienia wolności. W żadnym wypadku nie należy podejmować się przewożenia przez granicę przesyłek lub paczek z nieznaną zawartością lub pochodzących od nieznajomych osób.

Nie jest obowiązkowe, należy jednak pamiętać, że w razie wypadku trze­ba pokryć wszelkie koszty medyczne. Polisy polskich towarzystw ubezpieczeniowych są honorowane przez stronę peruwiańską, o ile są one uznawane międzynarodowo.

Szczepienie, służba zdrowia

W Peru dość powszechnie występuje żółtaczka typu A (pokarmowa). Zagrożenie chorobami tropikalnymi na wybrzeżu i w górach jest niewielkie. W tropikalnych regionach nizinnych na wschodzie i północy kraju (Loreto, Ucayali, Amazonas) występuje umiarkowane zagrożenie malarią i dengą. Szczepienia ochronne w zasadzie nie są wymagane. Szczepień przeciw żółtej febrze można dokonać na miejscu (koszt ok. 15 USD), co najmniej na 10 dni przed udaniem się w rejony zagrożone chorobą. Szczepienie przeciw cholerze nie jest wymagane ze względu na małą skuteczność. Podczas podróży w wyżej położone regiony Peru (np. do Cuzco, ok. 3400 m n.p.m.) u wielu osób występują objawy choroby wysokościowej (soroche): bóle głowy, brzucha czy torsje. Ustają one na ogół po mniej więcej jednej dobie, jednakże osoby cierpiące na choroby układu krążenia powinny skonsultować się z lekarzem przed podjęciem podróży w Andy. Sprawdzonym sposobem na złagodzenie efektu soroche jest przestrzeganie odpowiedniej diety (posiłki lekkostrawne, bez mięsa, mleka i alkoholu) w przeddzień i w pierwszym dniu pobytu w rejonie wysokogórskim. Opieka medyczna jest ogólnie dostępna w większych ośrodkach miejskich. Koszt wizyty lekarskiej w klinikach o europejskim standardzie jest wyższy niż w Polsce i wynosi 50–100 USD. Doba w szpitalu lub klinice kosztuje od 50–100 USD wzwyż. Przy zakupie leków należy korzystać z dużych, markowych aptek, gdyż zdarzają się przypadki sprzedawania podrobionych produktów farmakologicznych. Większość aptek nie żąda okazania recepty od lekarza nawet przy zakupie antybiotyków.

Nie ma urzędowych ograniczeń, jednak wjeżdżając w rejony, w których dotychczas działają na niewielką skalę organizacje terrorystyczne oraz kartele kokainowe (departamenty San Martin – dolina rzeki Huallaga, oraz Ayacucho i Apurimac – dolina rzeki Ene), należy zachować szczególną ostrożność. Nie zaleca się wyjazdów w regiony graniczące z Kolumbią (wzdłuż rzeki Putumayo) oraz Ekwadorem (Kordyliera Kondora). Należy liczyć się z możliwością blokad dróg na obszarach górskich i wiejskich, w wyniku, czego pewne regiony mogą być okresowo odcięte od reszty kraju. Ważniejsze drogowe przejścia graniczne to Aguas Verdes i La Tina (Ekwador), Desaguadero i Kasani (Boliwia) oraz Tacna (Chile). Komunikacja drogowa obsługiwana jest przez liczne przedsiębiorstwa auto­busowe. Zazwyczaj posiadają one własne terminale, często oddalone od siebie. Autokary należące do bardziej renomowanych firm, obsługujące główne miasta na wybrzeżu oraz Puno, Cuzco i Arequipa, są w dobrym stanie technicznym. W mniejszych ośrodkach działają gorsze, mniej regularne linie, mające wysłużony, często zawodny tabor. W porze deszczowej (od listopada do kwietnia) w regionach górskich należy liczyć się z przerwami w komunikacji z uwagi na lawiny błotne. Istnieją połączenia rzeczne obsługujące miasta na wschodzie kraju (np.: Pucallpa i Iquitos), skąd można udać się Amazonką do Brazylii (Tabatinga). Okresowo działa kolej łącząca Limę z Huancayo (tzw. kolej Malinowskiego). Peru ma dobrze rozwiniętą sieć lotnisk krajowych i linii lotniczych obsługujących trasy wewnętrzne. Ze względu na utrudnienia komunikacyjne mogące wystąpić w trakcie podróży po Peru zaleca się zaplanowanie powrotu do Limy, co najmniej z jednodniowym wyprzedzeniem w stosunku do daty planowanego powrotu do Polski. Jest to szczególnie istotne w przypadku posiadania biletu tzw. tanich przewoźników, którzy nie oferują możliwości zmiany terminu lotu ani zwrotu pieniędzy za bilet, niezależnie od okoliczności losowych.

Informacje dla kierowców

Do wypożyczenia samochodu nie jest wymagane międzynarodowe prawo jazdy, wystarczy krajowe, paszport i karta kredytowa.

Kieszonkowcy i złodzieje są codziennym utrapieniem w Limie czy Cusco. Nie należy się obnosić z biżuterią, zegarkami, nie mówiąc o sprzęcie elektronicznym. Złodzieje zawsze skorzystają z każdej nadarzającej się okazji. Bardzo często oszuści i "kreatywni złodzieje" posuwają się do przebierania za policję lub współdziałają z kierowcami autobusów i taksówek. Szczególną ostrożność trzeba zachowywać na lotniskach i stacjach benzynowych. Wieczorne spacerowanie podmiejskimi osiedlami jest zdecydowanie złym pomysłem. Należy podróżować jedynie sprawdzonymi liniami autobusowymi i zawsze posiadać przy sobie paszport - jako dokument tożsamości. Przed wyruszaniem w góry warto zostawić wiadomość o celu podróży i adresie zamieszkania. Powinno się także korzystać z usług miejscowego, doświadczonego przewodnika.

Waluta - Nowy sol (PEN), (w obiegu także dolar amerykański). Akceptowane są karty kredytowe (np.: VISA, MasterCard, American Express). Większość sklepów jest czynna od poniedziałku do piątku w godzinach 10-20, z długą przerwą na lunch między 13, a 16. Latem (styczeń-marzec) banki funkcjonują jedynie między 9-13, a przez resztę roku także po południu od 15 do 18. Casas de cambio (kantory) działają w godzinach 9-18, ale uliczni przedsiębiorcy wymieniają walutę całą dobę. Na wielu regionalnych targowiskach można zakupić cenne rękodzieła - przede wszystkim wyroby ze złota i srebra, ubrania z alpaki i wełniane tkaniny ozdobne. Najpopularniejszą pamiątką jest kopia ceramiki przedkolumbijskiej. Sprzedawcy często proponują wyroby z alpaki bebe, co odnosi się do najlepszej, jakości wełny, pochodzącej z podgardla lamy - jest ona najbardziej miękka. Przedmioty używane podczas rytualnych tańców, ale i użytkowe (koszyki, naczynia, torby myśliwskie), oraz broń (dzidy, strzały) można kupić po dotarciu do selwy.

Źródło: Wikipedia.pl, Poradnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

opracowanie: Ewa Pytel Skiba