Wybrzeże Nikaragui odkrył w 1502 Krzysztof Kolumb. Już wkrótce tereny te stały się obszarem hiszpańskiej kolonizacji. W 1524 hiszpański zdobywca Hernandez de Cordoba założył miasta Granada i Leon. W XVII i XVIII wieku Nikaraguę nawiedzali piraci, którzy usytuowali się na wschodnim wybrzeżu. W 1811 w Granadzie zrodził się pierwszy nikaraguański ruch niepodległościowy. Doprowadził on do niepodległości kraju, w 1821, który wraz z częścią Gwatemali wszedł w skład meksykańskiego cesarstwa Iturbide, a od 1823 w skład Stanów Zjednoczonych Ameryki Środkowej. Mimo że niepodległość od Hiszpanii ogłoszono 15 września 1821, Nikaragua stała się uznawaną przez społeczność międzynarodową niezależną republiką dopiero 25 czerwca 1850 roku. Nikaragua stanowiła ważny strategicznie obszar, stąd też liczne interwencje mocarstw światowych: brytyjska w połowie XIX wieku i amerykańskie na początku XX wieku. Destabilizację kraju pogłębiał trwający od początków republiki konflikt między ugrupowaniami konserwatystów (właścicieli plantacji kawy i trzciny cukrowej) a liberałami (rzemieślnikami i drobnymi właścicielami ziemskimi). W latach 1934-1979 krajem rządził reżim wojskowy, na czele, którego stanął najpierw Anastasio Somoza García, a później jego synowie. Mieli oni poparcie amerykańskie. W 1961 zrodził się Front Wyzwolenia Narodowego im. Sandino, nazwani tak na cześć Augusta Sandino, przywódcy antyamerykańskiej partyzantki z lat 20.-30. W roku 1978 został zamordowany skrytobójczo wydawca opozycyjnej gazety „La Prensa” Pedro Chamorro. Wydarzenie to doprowadziło do intensyfikacji wystąpień przeciwko dyktaturze. FSLN stanęło na czele walki zbrojnej przewodząc dwa razy powstaniom w 1978 i 1979 roku. Sandiniści połączyli się z liberalno-demokratyczną opozycją i wystąpili razem przeciwko Somozie w czerwcu 1979 roku. Powstanie doprowadziło w lipcu 1979 do obalenia długoletniej dyktatury klanu Somozów. Koalicja opozycji utworzyła wspólny rząd zapowiadając reformy polityczne i społeczne. Szybko doszło do rozłamu i powstania opozycji skupionej wokół gazety „La Prensa” i wdowy po Pedro Chamorro – Violecie Chamorro. W 1984 wybory parlamentarne wygrał FSLN a prezydentem został sandinistowski przywódca Daniel Ortega Saavedra. Sandiniści głosili pluralizm polityczny, politykę niezaangażowania i mieszaną gospodarkę, co podkreślili w konstytucji z 1987 roku. Lewicowy FSLN łączył doktrynę marksizmu z teologią wyzwolenia. Sandiniści utrzymywali bliskie kontakty z Kubą i blokiem wschodnim. USA finansowały i udzielały wszechstronnej pomocy wszelkim przeciwnikom FSLN. CIA z byłych członków Gwardii Narodowej Somozy zorganizowała antyrządowe grupy zbrojne zwane contras. Niewypowiedziana wojna USA przeciwko Nikaragui trwała od 1981 do 1989 roku. W jej trakcie zginęło 40000 ludzi głównie cywili zamordowanych przez contras. Schyłek zimnej wojny przyczynił się do porozumienia między walczącymi stronami w sierpniu 1989. W wolnych wyborach w 1990 zwyciężyła popierana przez USA kandydatka antysandinistowskiej Narodowej Unii Opozycyjnej (UNO) Violeta Barrios de Chamorro. Również w wyborach parlamentarnych zwolennicy prezydent zwyciężyli nad sandinistami Ortegi. 5 listopada 2006 roku, po prawie 17 latach pozostawania w opozycji Daniel Ortega niespodziewanie łatwo wygrał wybory prezydenckie. Sukces ten zawdzięcza przyjęciu znacznie bardziej pragmatycznego a mniej radykalnego programu społeczno - gospodarczego oraz pojednaniu z wieloma przeciwnikami politycznymi. Dodatkowe wsparcie uzyskał ze strony Kościoła katolickiego, dzięki poparciu stanowiska episkopatu w sprawie zakazu aborcji.
Dziś
(Nicaragua, Republika Nikaragui – República de Nicaragua) – państwo w Ameryce Środkowej, położone między Hondurasem na północy, a Kostaryką na południu. Na zachodzie na długości 320 km oblewają ją wody Oceanu Spokojnego, a na wschodzie na długości 480 km – wody Morza Karaibskiego.
Wschodnie wybrzeże Nikaragui ma charakter wybrzeża lagunowego. Nadmorska nizina, miejscami zabagniona, nosi nazwę Wybrzeża Moskitów. Dalej ku zachodowi ciągnie się wyżyna, którą przecina kilka pasm górskich. Najwyższe z nich, Cordillera Isabelia ze szczytem Mogotón, osiąga wysokość 2438 m n.p.m. Krawędź tej wyżyny, równoległa do wybrzeża pacyficznego, stanowi północno-wschodnią ścianę rowu tektonicznego. W jego zagłębieniu znajdują się dwa wielkie jeziora – Nikaragua i Managua. Za rowem tektonicznym, wzdłuż wybrzeża, ciągnie się rząd 40 wulkanów, z których najwyższy jest El Viejo – 1780 m n.p.m. Najbardziej znanym wulkanem jest Momotombo (1258 m n.p.m.) nad jeziorem Managua, który uznawany jest za symbol Nikaragui. Inny interesującym wulkanem jest Concepción (1258 m n.p.m.), który wznosi się na wyspie Ometepe na środku jeziora Nikaragua. Nikaragua to nadal dość słabo rozwinięty kraj, w którym dominuje rolnictwo, głównie wielkie plantacje bawełny i kawy. Ponadto uprawia się kukurydzę, ryż, rośliny strączkowe, warzywa, tytoń i banany. Choć wnętrze Nikaragui kryje wiele surowców mineralnych, to na uwagę zasługuje jedynie eksplotacja złota i rud miedzi. Przemysł przetwórczy jest również słabo rozwinięty. Podział administracyjny Nikaragui obejmuje 15 departamentów (departamentos) i 2 regiony autonomiczne (región autónoma).
Kuchnia
W Nikaragui największym przysmakiem są dania z iguany. Szczególną popularnością cieszy się sopa de garrobo - postna zupa przyrządzona z tego zwierzęcia. Sopa de garrobo z iguany, ugotowana z dodatkiem warzyw i ryżu, ma wzmacniać i posiada właściwości silnego afrodyzjaku.
Klimat – czas- energia elektryczna
W Nikaragui panuje wilgotny i gorący klimat równikowy, ze średnimi miesięcznymi temperaturami przekraczającymi 25°C. Na wyżej położonych terenach środkowej Nikaragui temperatury są średnio o 10°C niższe. Wschodnie wybrzeża karaibskie przyjmują o wiele więcej opadów (2000-6000 mm) niż zachodnie wybrzeża pacyficzne (do 1500 mm). Dlatego też na wschodzie występują bogate wilgotne lasy równikowe, a na zachodzie uboższa sawanna.
Ustrój polityczny
Nikaragua jest wielopartyjną republiką z jednoizbowym parlamentem, w którym zasiada 92 deputowanych wybieranych na 5 letnią kadencje. Głową państwa jest prezydent, który jednocześnie jest szefem rządu i naczelnym dowódcą sil zbrojnych. Wybierany jest na 5 lat bez prawa bezpośredniej reelekcji. Władze wykonawczą sprawuje rząd powołany przez prezydenta i przed nim odpowiedzialny.
Mieszkańcy
Większość ludności Nikaragui, około 3/4, stanowią Metysi, potomkowie Indian i Europejczyków. Resztę stanowią osoby o białym lub czarnym kolorze skóry oraz Indianie. przeciętna długość życia: mężczyźni 69 lat, kobiety 73 lata.
Język
Językiem urzędowym jest hiszpański, choć część osób o czarnym kolorze skóry zamieszkujących głównie wybrzeże karaibskie posługuje się językiem angielskim.
Religia
Według spisu ludności z roku 2005 większość Nikaraguańczyków (ok. 58,5%) to wyznawcy katolicyzmu (widać jednak wyraźny spadek - w 1995 roku odsetek wyznawców katolicyzmu wynosił 73%), liczni są również protestanci (21,6%). Pozostałe grupy religijne to: Bracia morawscy (1, 6%), Świadkowie Jehowy (0, 9%), inne wyznania (1, 6%) i bezwyznaniowcy (15,7%).
Przydatne informacje:
Wizy, przepisy wjazdowe
Obywatele RP nie są objęci obowiązkiem wizowym przy przejeździe tranzytem i pobycie nieprzekraczającym 90 dni. Paszport winien być ważny minimum 6 miesięcy od daty wjazdu. Przekraczając granicę, należy okazać bilet powrotny lub umożliwiający kontynuację podróży, a także mieć 500 USD w gotówce. Turyści podróżujący samolotem powinni pamiętać, że obowiązuje opłata lotniskowa przy wyjeździe w wysokości 32 USD od osoby. Podróżujący lądem obowiązani są do wniesienia opłaty wjazdowej w wysokości 7 USD, a przed opuszczeniem kraju muszą wnieść opłatę w wysokości 2 USD od osoby w godzinach 7.00–17.00 i 4 USD w godzinach 17.00–7.00. Dodatkowo od każdej osoby pobierany jest podatek turystyczny i migracyjny, który łącznie wynosi 7 USD, jeżeli przekroczenie granicy następuje od poniedziałku do piątku, a 9 USD – w soboty i niedziele.
Przepisy celne
Brak szczególnych regulacji dotyczących wwożenia i wywożenia pieniędzy. Nie ma restrykcji celnych, które odbiegałyby od powszechnie przyjętych standardów.
Przepisy prawne
Zabronione jest posiadanie narkotyków na użytek osobisty. Kara minimalna za posiadanie narkotyków – od 3 miesięcy do 6 lat więzienia, wyrok maksymalny – od 3 do 25 lat, w zależności od ilości posiadanych narkotyków.
Meldunek
Obowiązek meldunkowy sprowadza się do wypełnienia kwestionariusza imigracyjnego podczas przekraczania granicy.
Ubezpieczenie
Polisy polskich towarzystw ubezpieczeniowych nie są uznawane. Zalecane jest ubezpieczanie się w miejscowej instytucji INISER, która udziela zniżek grupom turystycznym.
Szczepienia, służba zdrowia
Nie ma większych zagrożeń sanitarno epidemiologicznych, choć stwierdzono nieliczne ogniska cholery i wirusa dengi. Nie ma obowiązku szczepień. Wodę należy pić wyłącznie po wcześniejszym przegotowaniu. Koszt wizyty lekarskiej wynosi 25–30 USD, doba hospitalizacji 200 USD, wraz z kosztem lekarstw.
Informacja dla kierowców Polskie i międzynarodowe prawo jazdy nie jest honorowane, należy wystąpić do policji drogowej o wydanie stosownego zezwolenia na prowadzenie pojazdów.
Podróżowanie po kraju
Nie ma ograniczeń. Sieć kolejowa i drogowa są słabo rozwinięte i obejmują głównie zachodnią część kraju. Tutaj też przebiega Droga Panamerykańska. Ważną rolę odgrywa transport wodny (m.in. na obu jeziorach) i lotniczy.
Bezpieczeństwo
W porównaniu z sytuacją w sąsiednich państwach Ameryki Środkowej w Nikaragui jest stosunkowo bezpiecznie, nie zaleca się jednak podróżowania nocą.
Płatności
Waluta: złota kordoba (NIO), 1 NIO = 100 centavos Na walutę miejscową wymienić można jedynie dolary amerykańskie.
Źródło: Wikipedia.pl, Ministerstwo Spraw Zagranicznych
