Nasza oferta

AMERYKA POŁUDNIOWA
Argentyna
Boliwia
Brazylia
Chile
Ekwador
Kolumbia
Paragwaj
Peru
Urugwaj
Wenezuela
AMERYKA PÓŁNOCNA
AMERYKA ŚRODKOWA
Belize
Gwatemala
Honduras
Kostaryka
Kuba
Nikaragua
Panama

Zamieszkane od kilku tysięcy lat przez Indian (m.in. plemiona Czibcza i Araukanie) tereny dzisiejszej Kolumbii, odkrył dla Europejczyków hiszpański żeglarz Alonso de Hojeda w 1499 roku. W następnym stuleciu tereny te zostały podbite przez Hiszpanów (początek podboju – 1525) i weszły w skład wicekrólestwa Peru, a od roku 1717 w skład wicekrólestwa Nowej Granady (razem z Ekwadorem i Wenezuelą). W roku 1810 wybuchło powstanie przeciwko hiszpańskiej władzy kolonialnej. Powstańcy zdołali nawet 20 lipca (dzień święta narodowego) usunąć wicekróla, ale ostatecznie wojska królestwa zdołały ponownie przejąć władzę. Jednak w roku 1819 kraj został zdobyty przez walczące z Hiszpanami wojska Simóna Bolívara. Razem z Wenezuelą Kolumbia utworzyła federację Wielkiej Kolumbii, którą z czasem zasiliły Panama (1821) oraz Ekwador (1822). Federacyjne państwo przetrwało do roku 1830. Po rozpadzie Wielkiej Kolumbii powstało, na obszarze z grubsza odpowiadającemu dzisiejszej Kolumbii, państwo Nowa Grenada. Przez znaczną część dziewiętnastego stulecia sytuacja wewnętrzna nie była stabilna. Lata 1831-1840 były zdominowane przez konflikt graniczny z Ekwadorem. Konstytucją z roku 1858 utworzono konfederację Granadina, którą w 1861 przekształcono w Stany Zjednoczone Nowej Granady, a dwa lata później w Stany Zjednoczone Kolumbii. W roku 1885 w wyniku antyfederalistycznej rewolucji kraj przekształcono w republikę Kolumbii. Trwające dziesiątki lat zatargi między liberałami (promowali federalizm i rozdział Kościoła od państwa) a konserwatystami (optowali za centralizacją i silną pozycją Kościoła) wywołały ostatecznie tzw. wojnę 1000 dni (1899-1902), która skończyła się zwycięstwem konserwatystów, ale za cenę około 100 tysięcy zabitych mieszkańców Kolumbii. W roku 1903 od Kolumbii oderwała się Panama. Wywołało to poważny konflikt dyplomatyczny z USA, które stały za tą secesją. Konflikt zakończył się w 1914 roku i w późniejszych latach wpływy USA w Kolumbii rosły. Podczas I wojny światowej Kolumbia pozostała neutralna. W roku 1930 po raz pierwszy od wojny 1000 dni władzę przejęli liberałowie. Za ich czasów największym problemem wewnętrznym w kraju był konflikt między chłopami i właścicielami ziemskimi, podczas którego dochodziło m.in. do walk uzbrojonych oddziałów obu stron. W 1934 doszło do starć nadgranicznych z Peru o miasto Leticia, które Liga Narodów przyznała później Kolumbii. W 1943 roku Kolumbia wypowiedziała wojnę państwom osi, a w rok po zakończeniu II wojny światowej władzę, dzięki podziałom wśród liberałów, odzyskali konserwatyści. W roku 1948 zamordowany został przywódca obozu liberalnego Jorge Eliecer Gaitan. Wznieciło to tlącą się cały czas w kraju wojnę domową (violencia), w której w ciągu 10 lat zginęły setki tysięcy ludzi. W roku 1953 rządy przejął, w wyniku zamachu stanu, generał Gustavo Rojas Pinilla. Próbując zakończyć wojnę wzmacniał stale armię. Jednocześnie kraj pogrążał się w korupcji. Jego rządy doprowadziły do zawarcia sojuszu między konserwatystami i liberałami (Front Narodowy) Wsparli oni wojskową juntę, która w 1957 obaliła generała. Odwieczni wrogowie przejęli władzę, którą wspólnie sprawowali aż do 1974 roku. Sojusz konserwatystów i liberałów nie potrafił jednak sprostać pogarszającej się sytuacji gospodarczej (m.in. wysoka inflacja). W końcu lat 60. na kolumbijskiej arenie pojawiły się dwie lewicowe organizacje partyzanckie FARC i ELN, a w roku 1970 dołączył do nich Ruch 19 Kwietnia (M-19). Partyzanci cieszyli się poparciem głównie wśród ubogiej części społeczeństwa. Często po stronie partyzantów stawali też księża. W roku 1974 liberalno-konserwatywny sojusz rozpadł się. Przy władzy pozostali liberałowie, ale w roku 1982 przegrali wybory. Cztery lata później odzyskali władzę. Podejmowane w latach 80. próby zakończenia wojny spełzły na niczym (m.in. próby wciągnięcia partyzantów w życie polityczne). W dodatku obok partyzantów pojawiły się również bardzo silne i wpływowe gangi narkotykowe (np. kartele z Medellin i Cali). W roku 1987 sześć najsilniejszych ugrupowań partyzanckich utworzyło wspólne kierownictwo w celu koordynowania swoich działań. Wojna stawała się coraz bardziej krwawa i zdarzało się, że w ciągu roku ginęło kilka tysięcy ludzi. W marcu 1990 roku Ruch 19 Kwietnia zaprzestał walki i przekształcił się w legalną partię. Jednak najsilniejsze guerillas FARC i ELN nie podążyły jego śladem. W lipcu 1991 roku weszła w życie nowa konstytucja. W roku 1993 władze Kolumbii wspierane przez USA zdołały rozbić kartel z Medellin. W następnym roku prezydentem kraju został Ernesto Samper Pizano. Mimo że zwalczał handlarzy narkotykami, oskarżono go o branie pieniędzy od kartelu z Cali (oczyszczono go z zarzutu w 1996 roku). Jego administracja była mało efektywna i skorumpowana, ale mimo to zdołała znacznie osłabić kartel w Cali aresztując jego przywódców. W latach 90. do wojny dołączyły prawicowe oddziały paramilitarne – AUC, które zajęły się zwalczaniem lewicowej partyzantki. Klęskę karteli wykorzystały w połowie lat 90. partyzantki wszelkich barw, stając się głównymi producentami narkotyków w regionie. Wprowadzone pod koniec lat 90. przez rządzącego od 1998 roku prezydenta Andresa Pastrana Arango zawieszenie broni okazało się niewypałem, a przydzielenie FARC w geście dobrej woli własnej strefy wzmocniło jedynie tę organizację. Negocjacje w latach 2000 i 2001 nie przyniosły żadnych pozytywnych efektów. W 2002 roku władze Kolumbii zaostrzyły walkę z uprawami koki, korzystając z silnego wsparcia (broń, pieniądze, instruktorzy) USA. Od 7 sierpnia 2002 prezydentem kraju jest neokonserwatysta Álvaro Uribe Vélez (ur. 4 lipca 1952 w Medellín), 28 maja 2006 liczbą 7 363 421 głosów wybrany na drugą kadencję (to pierwszy taki przypadek w Kolumbii od 100 lat). W trwającej od 35 lat wojnie domowej zginęło co najmniej 32 tysiące ludzi. Od wielu lat Kolumbia jest w czołówce państw o największej liczbie zabójstw i porwań. Kraj ten cały czas pozostaje głównym producentem kokainy na świecie.

Kolumbia (Colombia, Republika Kolumbii – República de Colombia) – państwo w północno-zachodniej części Ameryki Południowej leżące nad Morzem Karaibskim i Oceanem Spokojnym. Terytorium tego państwa rozciąga się od Morza Karaibskiego aż po Pacyfik i zajmuje dość duży fragment puszczy amazońskiej, a osią państwa jest łańcuch Andów. Andy kolumbijskie tworzą trzy główne pasma, którymi są Kordyliera Zachodnia, Środkowa oraz Wschodnia, a rozdzielają ja głębokie doliny rzek Cauca i Magdaleny. W południowej części Andów znajdują się dwa masywy górskie - Masyw Pasto i Masyw Kolumbijski - i są one w większości czynnymi bądź wygasłymi wulkanami. Cały obszar Andów kolumbijskich to region aktywny sejsmicznie, co oznacza, że często zdarzają się tam trzęsienia ziemi i erupcje wulkaniczne. Wiele ze szczytów przekracza wysokość 5000 m n.p.m. i występują tam również liczne śródgórskie kotliny i płaskowyże. Przedłużeniem Kordyliery Środkowej w kierunku na północ jest masyw Sierra Nevada de Santa i jest on odrębnym masywem górskim. Położony jest wzdłuż wybrzeży Morza Karaibskiego i jest tym samym najwyższym na świecie nadbrzeżnym łańcuchem górskim. Znajdują się tam dwa najwyższe kolumbijskie wzniesienia - Cristobal Colon, mający wysokość 5800 m n.p.m. oraz Simon Bolivar, który osiąga wysokość 5770 m n.p.m. Druga, wschodnia część państwa została zdominowana przez rozległe równiny - Ilanos, które stanowią część Nizin Amazonki i Orinoko. W znacznej mierze są to tereny faliste, które charakteryzują masywne wzgórza, natomiast niziny znajdują się wzdłuż pacyficznych i atlantyckich wybrzeży. Linia brzegowa Morza Karaibskiego jest urozmaicona, ponieważ wybrzeża są głównie płaskie lub porośnięte namorzynowymi lasami z licznymi zatokami. Niskie wybrzeże Pacyfiku jest natomiast mniej urozmaicone - przecinają je liczne ujścia rzek oraz strumieni. Główne rzeki Kolumbii to Cauca, Atrato, Sinu, San Jorge i Patia, natomiast najdłuższa ze wszystkich jest Magdalena (1538 km). Większość rzek ma źródła w Andach, a w ich dolinach napotkać się można na liczne jeziora i obszary bagienne. Duża liczba mniejszych jezior i stawów znajduje się również w górach i jest pozostałością po lodowcach. W Kolumbii znajduje się wiele gorących źródeł, które wykorzystywane są do celów leczniczych, a najbardziej znane z nich to Paipa, Puracé i Santa Rosa de Cabal. Ze względu na zróżnicowanie środowiska naturalnego, Kolumbia posiada duże bogactwo roślin i zwierząt. Przyroda jest chroniona w ponad kilkudziesięciu parkach narodowych i rezerwatach zarówno państwowych jak i prywatnych. Kolumbia jest jednym z krajów gdzie ponad 10 procent dochodu narodowego pochodzi z produkcji narkotyków, w tym głównie kokainy. Oprócz tego nielegalnego źródła dochodu uprawia się tutaj przede wszystkim kawę (2 producent świata), wydobywa się ropę naftową, oraz szmaragdy, których jest tutaj najwięcej na świecie.

Zgodnie z konstytucją z 1991 Kolumbia jest republiką, z prezydentem, wybieranym w wyborach powszechnych na 4-letnią kadencję z prawem do jednej reelekcji, jako głową państwa i szefem rządu. Prezydent ma szerokie uprawnienia w sferze władzy wykonawczej i ustawodawczej, powołuje rząd, jest naczelnym dowódcą sił zbrojnych. Władza ustawodawcza należy do 2-izbowego Kongresu, wybieranego w wyborach powszechnych na 4 lata: Izba Reprezentantów liczy 166 deputowanych (w tym 5 kooptowanych), Senat — 102 senatorów. Władza wykonawcza należy do prezydenta i odpowiedzialnego przed nim rządu.

Kolumbia usytuowana jest w strefie klimatu równikowego. Najcieplejsze tereny, ze średnimi temperaturami rocznymi powyżej 240C, położone są poniżej 1000 m n.p.m. Strefy najzimniejsze natomiast w górach leżą powyżej granicy wiecznych śniegów. W zależności od danego regionu uzależniona jest ilość opadów, a zmienia się w zależności od roku i miejsca. W Kolumbii wyróżnia się pory suchą i deszczową. Najwyższe opady występują na nizinie pacyficznej, spodziewać się tam można opadów sięgających 8000 mm deszczu. Bardziej ustabilizowany klimat posiadają niziny, mimo tego w strefie atlantyckich nizin często pojawiają się niszczycielskie huragany.

Elektryczność: 110V / 60 Hz

Różnica czasu pomiędzy Polską a Kolumbią wynosi zimą minus 6, a latem minus 7 godzin.

Większość mieszkańców Kolumbii to Metysi, ludność pochodzenia europejskiego i Mulaci. Indianie stanowią mniejszość i dzielą się na około 400 plemion. Większość ludności (powyżej 70% ogółu ludności kraju) żyje w miastach.

Język urzędowy: hiszpański

Obywatele RP mogą przebywać na terenie Kolumbii bez wiz. Okres bezwizowego przebywania na terytorium Republiki Kolumbii zależy od charakteru pobytu i wynosi odpowiednio:

- dla turystów – 90 dni (z możliwością przedłużenia o dalsze 90 dni);

- dla osób uczestniczących w seminariach naukowych, konferencjach, sympozjach, wystawach, kursach, stażach nie prze­kraczających 1 semestru akademickiego, odbywających leczenie, udających się do Kolumbii w sprawach handlowych lub w celu nawiązania współpracy gospodarczej – 180 dni;

- dla techników wykonujących usługi lub szkolenia na rzecz podmiotów państwowych lub prywatnych na podstawie stosownego zaproszenia – 30 dni (z możliwością przedłużenia o dalsze 15 dni lub do zakończenia wymienionych zajęć).

Charakter pobytu na terytorium Republiki Kolumbii przybywający deklarują każdorazowo – w momencie przekraczania granicy – funkcjonariuszom służb granicznych, którzy na tej podstawie określają czas pobytu i termin opuszczenia kraju, dokonując stosownego zapisu w paszporcie.

Wszelkie informacje dotyczące wjazdu do Kolumbii i pobytu cudzoziemców na jej terenie można uzyskać, kontaktując się z Wydziałem ds. Cudzoziemców Departamentu Bezpieczeństwa, (DAS), którego główna siedziba znajduje się w Bogocie, Calle 100 nr 11B–27, lub z Wydziałem ds. Wiz MSZ w Bogocie (www.minrelext.gov.co).

Przy wyjeździe z Kolumbii drogą lotniczą należy wnieść opłatę lotniskową w wysokości ok. 52 USD (w dolarach lub w walucie miejscowej). Nie można zrealizować tej płatności za pomocą kart kredytowych ani płatniczych. Opłaty te nie są wliczone w koszt biletu lotniczego. W określonych przypadkach można ubiegać się o 50-procentową zniżkę, która uzależniona jest od czasu pobytu w Kolumbii i kategorii posiadanej wizy. Uwaga: Kasy pobierające opłaty lotniskowe nie przyjmują banknotów 100-dolarowych. Nie można też ich rozmienić w kasach na lotnisku.

Cudzoziemcy mają obowiązek wypełnienia oświadczenia celnego. Bez składania deklaracji celnej można wwieźć lub wywieźć z kraju gotówkę, której równowartość nie przekracza 10 000 USD. Przy wyjeździe z Kolumbii nie ma możliwości uzyskania zwrotu podatku VAT.

W Kolumbii obowiązują wysokie kary za przestępstwa związane z przemytem narkotyków. Zwolnienie warunkowe (bez możliwości opuszczenia Kolumbii) można uzyskać po odbyciu 2/3 zasądzonego wyroku. Ze względu na brak umowy o wzajemnym wykonywaniu wyroków w sprawach karnych obywatele polscy skazani za przestępstwa narkotykowe na terenie Kolumbii nie mogą odbywać wyroków w Polsce.

Turyści korzystający z usług hoteli mają obowiązek wypełnienia formularza meldunkowego oraz okazania paszportu.

Nie ma wymogu posiadania ubezpieczeń od następstw nieszczęśliwych wypadków. Na ogół nie honoruje się polis polskich towarzystw ubezpieczeniowych. Ważne są natomiast ubezpieczenia wynikające z posiadania niektórych kart kredytowych. Przed wyjazdem należy sprawdzić ważność i zakres ubezpieczenia w swoim banku. Można również wykupić polisę na miejscu, np. ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków w towarzystwach ubezpieczeniowych Suramericana de Seguros lub Colseguros. Koszt ubezpieczenia wynosi ok. 30 USD miesięcznie.

Szczepienia ochronne nie są obowiązkowe przy wjeździe do Kolumbii, jednakże wymaga się szczepień przeciw żółtej febrze przed lotniczymi podróżami do stref tropikalnych tego kraju, tj. do departamentu Amazonas i niektórych rejonów wybrzeża Pacyfiku. Zachorowania na żółtą febrę odnotowuje się w okresie zimowym w departamentach: Magdalena, Guajira, Cesar, Atlántico, Santander i Norte Santander. Na głównych lotniskach kraju można się odpłatnie zaszczepić przeciw tej chorobie. Należy jednak pamiętać, że szczepionka jest skuteczna dopiero po 10 dniach od jej przyjęcia.

Cudzoziemcy mogą korzystać z systemu płatnej opieki medycznej. Oferowane usługi są na dość wysokim poziomie, a koszty usług medycznych są zbliżone do obowiązujących w Polsce lub nieco wyższe. Na terenach oddalonych od dużych aglomeracji miejskich można jednak mieć trudności z dostępem do pomocy lekarskiej. Leki można kupować zarówno w aptekach (niektóre punkty apteczne otwarte są przez całą dobę), jak i na wydzielonych stoiskach w niektórych sklepach i w dużych sieciach handlowych.

Kolumbia ma dobrze roz­winięty system transportu kołowego i praktycznie do wszystkich dużych i średniej wielkości miast można dotrzeć autobusami dalekobieżnymi linii prywatnych. Usługi te są na stosunkowo dobrym poziomie, a ceny przystępne. W rejonach górskich komunikację mogą utrudniać osuwiska ziemi oraz lokalne podtopienia dróg. W Kolumbii nie istnieje pasażerska komunikacja kolejowa. Najbezpieczniejszym środkiem transportu są samoloty. Sieć połączeń krajowych jest rozbudowana i obejmuje wszystkie stolice departamentów oraz inne ośrodki miejskie. W niektórych rejonach kraju jest to jedyny możliwy transport. Obsługiwane są także połączenia międzynarodowe. Bilety lotnicze można kupić w biurach turystycznych i na lotniskach. Najpopularniejsze środki transportu miejskiego to autobusy oraz taksówki (dwie linie metra funkcjonują jedynie w Medellin). Poza najważniejszymi arteriami Bogoty (system Transmilenio) przystanki autobusowe nie istnieją; obowiązuje zasada przystanku „na żądanie”. Za bilet płaci się w autobusie. Na korzystanie z tzw. buset i większych autobusów w Bogocie mogą sobie pozwolić tylko najodważniejsi. W związku z dużym zagrożeniem porwaniami dla okupu i napadami rabunkowymi zaleca się korzystanie wyłącznie z taksówek zamawianych telefonicznie.

Legitymując się międzynarodowym prawem jazdy, można wypożyczyć samochód. Wypożyczalnie znajdują się głównie na międzynarodowych lotniskach oraz w hotelach. Przepisy ruchu drogowego są zbliżone do polskich. Prowadząc samochód w Kolumbii, należy jednak pamiętać, że miejscowi kierowcy nie znają, ani nie stosują przepisów ruchu drogowego. Często nie używają kierunkowskazów i nie przestrzegają zasady pierwszeństwa przejazdu – nawet na skrzyżowaniach ze znakami STOP. Należy uważać na nieprzewidywalne manewry taksówek i autobusów w dużych miastach.

Dzięki wysiłkom rządu Loaro Uribe na rzecz stabilizacji sytuacji wewnętrznej, trwający od ponad 40 lat wewnętrzny konflikt zbrojny powoli wygasa. Mimo wszystko nadal istnieją zagrożenia, również dla cudzoziemców. Szczególne środki ostrożności należy zachować, udając się na teren departamentów Antioquia (rejon Urabá), Norte de Santander (rejon La Gabarra), Putumayo, Magdalena Medio, Arauca, Vichada, Vaupés, Chocó i rejon Sierra Nevada de Santa Marta. Obszary te są w znacznym stopniu kontrolowane przez nielegalne ugrupowania zbrojne i niekiedy stają się terenem regularnych walk z użyciem wojsk lądowych i lotnictwa. Coraz rzadziej, jednak istnieje potencjalne zagrożenie zamachami terrorystycznymi w różnych częściach kraju, z reguły w miejscach użyteczności publicznej. Na szlakach komunikacyjnych kraju zdarzają się porwania. Należy korzystać z pewnych i godnych zaufania środków transportu/firm transportowych. W okresach świątecz­nych wybrane szlaki komunikacyjne są specjalnie chronione przez zmotoryzowane oddziały policji i wojska, co ma poprawiać bezpieczeństwo podróży. Szczegółowe informacje o przebiegu tego typu tras można uzyskać na stronie internetowej kolum­bijskiego Ministerstwa Gospodarki, Handlu i Turystyki: www.mincomercio.gov.co (dział zatytułowany Vive Colombia – Viaja por Ella). W związku z możliwością zagrożenia aktami terroru służby policyjne stosują na szeroką skalę różnego typu działania prewencyjne, w tym kontrole pojazdów oraz rewizje osób i bagażu przy wchodzeniu na teren centrów handlowych, restauracji, lotnisk, dworców autobusowych itp.

Zagrożenie przestępczością pospolitą jest wysokie. Turyści powinni szczególnie uważać w środkach komunikacji miejskiej oraz w taksówkach, przy bankomatach i w centrach handlowych. Zdarzają się przypadki (głównie w zabytkowych rejonach Bogoty i Cartageny) okradania turystów przez osoby nieumundurowane, podszywające się pod funkcjonariuszy policji oraz służb antynarkotykowych. Wówczas należy bezzwłocznie zwrócić się o pomoc do tzw. policji turystycznej, która patroluje zabytkowe rejony miast, lub do najbliższego posterunku policji (CAI). Niewskazane jest posiadanie przy sobie znacznych kwot pieniędzy ani biżuterii.

Waluta: peso kolumbijskie (COP), 1 COP = 100 centavo;

Waluty można wymieniać w kantorach, które znajdują się w centralnych częściach miast, w centrach handlowych oraz na lotniskach. Dokonując wymiany, należy przedstawić paszport (nie akceptuje się kopii) oraz złożyć odcisk palca. Jednorazowo można wymienić kwotę stanowiącą równowartość 1000 USD. Taką samą kwotę można przesłać jednorazowo w systemie przekazów elektronicznych, realizowanych głównie przez firmę Western Union (bardzo wysokie opłaty). W walutach obcych (prawie wyłącznie w USD) można płacić tylko w hotelach o wysokim standardzie, w sklepach jubilerskich i galeriach sztuki.

Sieć bankomatów jest bardzo rozbudowana. Akceptowane są praktycznie wszystkie międzynarodowe karty płatnicze i kre­dytowe. Ze względu na rosnącą liczbę prób stosowania przez grupy przestępcze urządzeń umożliwiających odczytywanie i kopiowanie danych z kart zaleca się korzystanie z banko­matów usytuowanych na terenie obiektów zamkniętych, np. centrów handlowych, banków, restauracji. Kartą można także płacić w prawie wszystkich sklepach oraz w hotelach, galeriach, restauracjach, muzeach i ośrodkach wypoczynkowych.

Źródło: Wikipedia.pl, Poradnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz Encyklopedia PWN

opracowanie Ewa Pytel Skiba