Nasza oferta

AMERYKA POŁUDNIOWA
Argentyna
Boliwia
Brazylia
Chile
Ekwador
Kolumbia
Paragwaj
Peru
Urugwaj
Wenezuela
AMERYKA PÓŁNOCNA
AMERYKA ŚRODKOWA
Belize
Gwatemala
Honduras
Kostaryka
Kuba
Nikaragua
Panama

Tereny dzisiejszej Brazylii były zasiedlone przez półkoczownicze plemiona Indian już przynajmniej 6 tys. lat przed odkryciem jej przez Portugalczyków w roku 1500. Przez następne 300 lat Brazylia została skolonizowana przez Portugalię i zamieniona w oparte na pracy niewolniczej dochodowe przedsięwzięcie. Niewiele wiadomo o kulturach Indian zamieszkujących tereny obecnej Brazylii tysiące lat przed przybyciem Europejczyków. Były to głównie plemiona Tupi-Guarani, Arawaków i Karaibów, które utrzymywały się z rybołówstwa, myślistwa, zbieractwa i uprawy roli.

W odróżnieniu od oddzielonych Andami cywilizacji z zachodniego wybrzeża Ameryki Południowej Indianie ze wschodniego wybrzeża i interioru nigdy nie wykształcili materialnego piśmiennictwa, ani monumentalnej architektury. Były to przede wszystkim plemiona o charakterze na poły koczowniczym, w odróżnieniu od osiadłych, rolniczych cywilizacji andyjskich. Brazylia została odkryta 22 kwietnia 1500 roku przez portugalskiego żeglarza Pedro Álvares Cabrala, który nazwał nowo odkryty ląd Terra de Vera Cruz (Ziemia Świętego Krzyża). Pierwszą ziemią, którą zobaczyli z morza, były wzgórza Monte Pascoal, a miejsce, gdzie zeszli na ląd, nazywa się obecnie Porto Seguro ("bezpieczny port") i znajduje się w stanie Bahia. Zgłosił on pretensje korony portugalskiej do odkrytych terenów na mocy traktatu z Tordesillas z roku 1494, który dzielił Nowy Świat pomiędzy Hiszpanię i Portugalię. Pierwszymi białymi, którzy zostali przymusowo osiedleni, byli dwaj skazańcy pozostawieni przez Cabrala, aby umacniać kontakty z tubylcami przez mieszanie ras, co było portugalską praktyką tamtych czasów. Już w 1501 roku przybyli pierwsi portugalscy osadnicy. Część z nich to poszukująca lepszego losu biedota, ale prym wiodła szlachta, która otrzymywała w uznaniu zasług duże połacie na terenie nowej kolonii (capitanias). Wiele z tych olbrzymich posiadłości to obszary obecnych brazylijskich stanów. W 1532 powstała pierwsza kolonia São Vicente. W 1554 kraj został podzielony na 15 dziedzicznych kapitanii, które później zostały jednostkami administracyjnymi. W pierwszym stuleciu kolonizacja przebiegała powoli i miała znamiona systemu feudalnego. Większe zyski zaczęto czerpać z eksploatacji rdzenia drzewa Caesalpinia echinata i C. brasiliensis, które zawierało cenny czerwony barwnik (brazylina), wykorzystywany w tkactwie. Do wyrębu drzew potrzebna była siła robocza, więc wykorzystywano niewolników spośród schwytanej ludności tubylczej. Rabunkowa gospodarka dość szybko doprowadziła do wyniszczenia pau brasil i ruiny utrzymującej się z tego ludności. W tym czasie zakładano pierwsze osiedla, a pierwsze z nich São Vicente powstało już w roku 1532. Inną dochodową działalnością w XVI i XVII wieku były plantacje trzciny cukrowej przywiezionej tu z Madery i Wysp Zielonego Przylądka, które powstawały masowo na wschodnim wybrzeżu. Indianie nie nadawali się do ciężkiej pracy i masowo ginęli, więc rozpoczęto sprowadzanie czarnoskórych niewolników z Afryki. W XVII wieku wraz z odkryciem w Brazylii złóż złota i diamentów pojawiły się zastępy zbrojnych awanturników, bandeirantes, którzy trudnili się oprócz tego handlem indiańskimi niewolnikami. Pod koniec XVII wieku boom na cukier zaczął się kończyć i coraz bardziej nasilała się migracja ludności na zachód i południe Brazylii. Świadectwem przesunięcia centrum kolonialnego było przeniesienie stolicy z Salvadoru w stanie Bahia do Rio de Janeiro w 1763 roku. W początkowym okresie historii kolonialnej Brazylii, Portugalczycy musieli się ścierać z próbującymi tworzyć własne osiedla Francuzami i Holendrami. Część zbiegłych niewolników tworzyła na odległych od kolonialnej cywilizacji terenach własne osiedla zwane quilombos. Pozwalały one na samowystarczalne przetrwanie dla setek zbiegłych niewolników i ich rodzin. Przeciw nim były organizowane wyprawy zbrojne, które zawsze napotykały zacięty opór, w niektórych przypadkach, udawało się go złamać dopiero po wykorzystaniu artylerii. W XVIII wieku nastąpił ponowny rozwój rolnictwa związany z wprowadzeniem uprawy bawełny. Dobre warunki oraz łatwa dostępność taniej, niewolniczej siły roboczej spowodowały szybki wzrost produkcji. Pod wpływem zwycięskiej wojny o niepodległość w Ameryce Północnej wybuchały nieudane powstania: 1789 w stanie Minas Gerais, 1794 w Rio de Janeiro, 1798 w stanie Bahia i 1801 w Pernambuco. W 1807 uciekając przed wojskami Napoleona, które wyruszyły na Lizbonę, przybył do Brazylii razem z dworem portugalski książę regent późniejszy Jan VI z dynastii Bragança i objął rządy zamiast wicekróla. Rio de Janeiro stało się stolicą portugalskiego imperium. Król położył kres trwającemu 3 wieki monopolowi handlowemu Portugalii i zapoczątkował rozwój przemysłu. Założył pierwszą gazetę, bank, akademię wojskową i akademię marynarki wojennej, szkołę medyczną, teatr, bibliotekę, muzeum i obserwatorium astronomiczne. W 1815 zniesiono statut kolonialny i ogłoszono Brazylię królestwem wchodzącym w skład unii realnej "Zjednoczone Królestwo Portugalii, Brazylii i Algarve". W 1821 Jan VI powrócił do Lizbony zostawiając władzę swemu synowi Dom Pedro. W XIX wieku wprowadzono szerokie reformy gospodarcze. W 1821 zwołane w Rio de Janerio Zgromadzenie Narodowe uchwaliło oddzielenie Brazylii od Portugalii, a w 1822 powstało samodzielne od korony portugalskiej cesarstwo, kiedy to 12 października Dom Pedro przyjął tytuł cesarza. Na czele cesarstwa stanął dotychczasowy regent i dziedzic korony portugalskiej regent Pedro I, który po wyniszczającej wojnie z Argentyną w latach 1825-1828 i rozruchach w Rio de Janeiro abdykował na rzecz swego syna, Pedro II. W pierwszych dekadach cesarstwa rozpoczęła się uprawa kawy na szeroką skalę. Już w roku 1850 Brazylia dostarczała 45% produkcji światowej. Pedro II chociaż wprowadził wiele reform, to okres jego panowania był naznaczony licznymi wewnętrznymi buntami i konfliktami z sąsiadującymi państwami. W latach 1864 - 1870 Brazylia wraz z Argentyną i Urugwajem prowadziła wojnę z Paragwajem. W jej wyniku Paragwaj stracił dużą część swojego terytorium na rzecz zwycięzców. Początkiem końca Cesarstwa była rewolta Manuela Deodora da Fonseki, przyniosła kres jego panowaniu, a następnie w 1889 ustanowiono republikę. Zasiedlenie przez kolonistów terenów północnych i północno-zachodnich Amazonii zostało przyśpieszone przez zbieractwo kauczuku naturalnego. Brazylia miała przez szereg lat monopol na eksport tego produktu na rynki światowe. Dopiero wprowadzenie plantacji kauczukowych przez Anglików na Cejlonie, w Malezji i Indonezji, spowodowało kryzys brazylijskiej gospodarki kauczukowej. Po zniesieniu niewolnictwa (1888) i proklamowaniu republiki federacyjnej (1889) zaczął wzrastać ruch imigracyjny z Europy i Azji. Do Brazylii przybywały miliony nowych obywateli, z czasem zmusiło to do wprowadzenia tzw. kwot imigracyjnych, ograniczający napływ ludności. 24 lutego 1891 parlament uchwalił nową konstytucję wzorowaną na ustawie zasadniczej USA. Brazylia została republiką federalną, z rozdziałem Kościoła od państwa. Jednak władza nadal pozostawała w rękach wielkich posiadaczy ziemskich. W latach 20. XX wieku rozpoczął się narastający kryzys gospodarczy, który został dodatkowo pogłębiony przez kryzys gospodarki światowej. W 1929 roku spadły ceny kawy co spowodowało załamanie gospodarki Brazylii. W 1930 młodzi oficerowie dokonali przewrotu, w wyniku którego do władzy doszedł Getúlio Vargas, wcześniejszy gubernator stanu Rio Grande do Sul. Początkowo w latach 1930-1937 rządził jako konstytucyjny prezydent, a następnie aż do roku 1945 jako dyktator. W czasie drugiej wojny światowej Brazylia opowiedziała się po stronie aliantów i jako jedyne państwo Ameryki Południowej wysłała do Europy korpus ekspedycyjny. W roku 1950 powrócił do władzy jako prezydent, jednak nie potrafił sobie poradzić z kryzysem państwa, a w jego administracji wybuchały skandale. Zmuszony przez wojskowych do ustąpienia z urzędu 24 sierpnia 1954 roku popełnił samobójstwo tego samego dnia. W następnych latach prezydenturę objął Juscelino Kubitschek de Oliveira (1956-1961), który obiecał pięćdziesiąt lat postępu w ciągu pięciu lat. Rozpoczął ambitny plan pobudzenia i przebudowy brazylijskiej gospodarki. Było to związane z modernizacją kraju, czego najbardziej widocznym przykładem była zbudowana od podstaw nowa stolica Brazylii od 1960 roku – Brasilia. Następcy Kubitschka próbowali przeciwdziałać negatywnym tendencjom będącym skutkiem ubocznym polityki ich poprzednika, jednak w roku 1964 doszło do zamachu stanu, który zapoczątkował długoletnie rządy wojskowych. W 1973 Brazylia osiągnęła najwyższą na świecie stopę wzrostu dochodu narodowego w ciągu roku, który wyniósł 14%. W 1980 nadmiernie rozdmuchana gospodarka przeżyła załamanie, w wyniku, którego stała się najbardziej zadłużonym krajem świata. W 1985 roku zaprowadzono ponownie rządy cywilne. Elektorat wybrał na prezydenta Tancredo Nevesa, który jednak zmarł przed przejęciem urzędu. Jego następcą został Jose Sarney. W roku 1989 w pierwszych od niemal 30 lat wolnych wyborach został wybrany na prezydenta Fernando Collor de Mello. We wrześniu 1992 roku wśród oskarżeń o korupcję, de Mello zrezygnował. Od 3 października 1994 roku funkcję prezydenta sprawował, były minister finansów, Fernando Henrique Cardoso, po reelekcji w 1998 przewodził krajowi w okresie powtarzających się kryzysów finansowych. Zaskakująco duże dysproporcje w dystrybucji dochodu narodowego i nierozwiązane problemy społeczne spowodowały, że szerokie rzesze zubożałej ludności wybrały w 2003 roku pierwszego wywodzącego się z lewicy prezydenta Brazylii, którym został Luiz Inácio Lula da Silva.

Brazylia (pełna nazwa: Federacyjna Republika Brazylii; port. Brasil, República Federativa do Brasil) – największe pod względem powierzchni i liczby mieszkańców państwo Ameryki Południowej. Terytorium Brazylii zajmuje prawie połowę powierzchni Ameryki Południowej i rozciąga się w centrum i na wschodzie kontynentu, położone nad Oceanem Atlantyckim. Kraj graniczy z dziesięcioma innymi państwami: Argentyną, Boliwią, Gujaną Francuską, Gujaną, Kolumbią, Paragwajem, Peru, Surinamem, Urugwajem oraz Wenezuelą. Na terytorium Brazylii można wyróżnić trzy duże krainy geograficzne: część Wyżyny Gujańskiej na północy, Wyżynę Brazylijską na południowym wschodzie, oraz Nizinę Amazonki nazywaną Amazonią, na północy i północnym zachodzie. Poza tym na południowym zachodzie leży także część Niziny La Platy. Najwyższym szczytem Brazylii jest Pico da Neblina – 3014 m n.p.m. – na Wyżynie Gujańskiej. Największą rzeką Brazylii jest Amazonka. Inne ważniejsze z rzek to: Paraná (z wielką zaporą Itaipu), Rio Negro, São Francisco, Xingu, Madeira, Tapajós, Tocantins (z wielką zaporą Tucuruí), Iguaçu (z wodospadem Iguaçu).

Brazylia dzieli się na 26 stanów (portugalski: estado) i 1 dystrykt federalny (portugalski: Distrito Federal). Ekonomia kraju opiera się na eksploatacji przebogatych zasobów naturalnych, rolnictwie i szybko rozwijającym się przemyśle. Brazylia w składzie swoich sił zbrojnych posiada siły lądowe, marynarkę wojenną (Marinha do Brasil) w jej składzie lotnictwo morskie i piechotę morską (Corpo de Fuzileiros Navais) oraz siły powietrzne (Forca Aerea Brasileira).

Brazylia może poszczycić się statusem najlepiej rozwiniętego kraju Ameryki Południowej. Gospodarka oparta na przemyśle i eksploatacji bogatych złóż: ropy naftowej, gazu ziemnego, rud żelaza(2 miejsce na świecie), węgla kamiennego, boksytów(4 miejsce), manganu(2 miejsce), cyny(3 miejsce), cyrkonu, rud niobu, fosforytów, cynku, ołowiu, niklu, chromu, siarki, miedzi, uranu, soli kamiennej oraz kamieni szlachetnych i półszlachetnych: diamentów, topazów, ametystów, opali, szmaragdów(2 miejsce), akwamaryny i złota. Eksportuje się głównie wołowinę, rudy żelaza ,wyroby z żelaza i stali oraz kawę(1 miejsce na świecie), trzcinę cukrową(1 miejsce) i soję (2 miejsce), natomiast importuje się maszyny paliwa, artykuły konsumpcyjne. W Brazylii 65% powierzchni stanowią lasy równikowe wilgotne (selwa, największy kompleks na świcie) z cennymi gatunkami drzew: mahoniowcem i kauczukowcem, silnie zniszczone przez wyręby. Wyżynę Brazylijską porasta sawanna z suchą formacją leśną (catinga) oraz sawanna bezdrzewna (campos). W dolinach rzek lasy galeriowe. Na południu lasy araukariowe. Wzdłuż wybrzeża namorzyny. Bogaty świat zwierzęcy: małpy, ptaki (kolibry, papugi, nandu, kariamy), kajmany, aligatory, legwany, delfiny słodkowodne, strusie amerykańskie, gekony, grzechotniki, żółwie, jaszczurki, pancerniki, leniwce, tapiry, pekari, aguti, mrówkojady, jaguary, oceloty, jeleń pampasowy, wilk oraz endemity: arapaima, prapłaziec, piranie.

2/3 powierzchni Brazylii zajmują lasy. Prawie całe dorzecze Amazonki porasta las równikowy, w którym spotyka się wiele cennych gatunków roślin występujących tylko na tym obszarze. Wąskim pasmem wzdłuż wybrzeża w południowej części kraju ciągną się lasy podrównikowe. W głębi lądu występują suche lasy podzwrotnikowe. Środkową część wyżyny porastają sawanny.

Równie bogaty i różnorodny jest świat zwierzęcy basenu Amazonki. Występuje tu wiele gatunków małp, węży, żab nadrzewnych, tysiące ptaków. W rzekach żyją kajmany, delfiny słodkowodne i ponad 1500 gatunków ryb. Poza Amazonią naturalne środowisko przyrodnicze Brazylii stopniowo zanika. Dziewicza przyroda zachowała się na bagnach Pantanalu

Wielopartyjna republika związkowa z dwuizbowym parlamentem - Kongres Narodowy złożony z Senatu z 81 senatorami, (co 4 lata wybiera się 1/3 lub 2/3 składu) oraz Izby Deputowanych (4 letnia kadencja) z 513 miejscami (zależy od liczebności stanów). Głową państwa jest prezydent wybierany na 4-letnią kadencję, do niego oraz powoływanego przez niego rządu należy sprawowanie władzy wykonawczej. Podział administracyjny na 26 stanów i 1 dystrykt federalny. Stany mają własną konstytucję, wymiar sprawiedliwości oraz gubernatorów i rady wybierane w wyborach.

Jest bardzo obfita. Kuchnia Brazylijska czerpie wzorce z różnych kultur, głównie europejskich. W kuchni Brazylijczyków dominują mięsa i niezbędne do ich serwowania sosy. Sosy przyrządzane w Brazylii mają intensywne saki i często są pikantne a nawet bardzo pikantne. Brazylijczycy nie przepadają zaś za pikantnymi daniami. Głównym sposobem przygotowywania posiłków jest w Brazylii grilowanie. Na grilu podsmaża się praktycznie wszystko, od wszelkiego rodzaju mięs, przez ryby do owoców. W kuchni brazylijskiej są wykorzystywane wszystkie rodzaje mięsa począwszy od wieprzowiny a kończąc na drobiu. Wszystkie mięsa przed podaniem są oczywiście marynowane w odpowiednim sosie, który nadaje miękkości oraz zapachu. Do tradycyjnych dań Brazylii należy zaliczyć gulasz z dodatkiem fasoli, suszonego mięsa, ogonami wieprzowymi, kiełbasą, szczypiorkiem, czosnkiem oraz papryczkami oraz sopa de palmito (zupa z serc palmowych). Przed każdym posiłkiem podawane są napoje alkoholowe min. caipirinhe (wódka z soku z trzciny cukrowej) lub bezalkoholowe napoje min. Ipanemę. Ich desery są niesamowicie słodkie i pyszne np. beijinhos de coco (kulki z żółtek, skondensowanego mleka oraz wiórków kokosowych), cajuzinho (Kuleczki z czekolady i orzeszków ziemnych). W Brazylii pija się przede wszystkim rum wytwarzany z trzciny cukrowej nazywany cachaça (a popularniej pinga). Piwo Chopp jest uważane przez Brazylijczyków za ich symbol narodowy, jest to piwo typu Pilzner.

W strefie klimatów równikowych znajduje się około 90% powierzchni Brazylii. W strefie tej można wyróżnić trzy regiony klimatyczne - równikowy wybitnie wilgotny - Nizina Amazonki, podrównikowy wilgotny - Wyżyna Gujańska, Mato Grosso, centrum Wyżyny Brazylijskiej oraz podrównikowy suchy - północno - wschodnia część Wyżyny Brazylijskiej. Na południu kraju dominuje klimat zwrotnikowy wilgotny, jedynie w częściach wyżej wyniesionych klimat zwrotnikowy wyżynny. Średnia roczna temperatura powietrza wynosi 24°C na Wyżynie Gujańskiej i Nizinie Amazonki oraz 19-26°C na Wyżynie Brazylijskiej. Brazylijska zima trwa od czerwca do sierpnia, ale raczej nie należy obawiać się chłodów poniżej 10 oC. W całej Brazylii występują krótkie tropikalne ulewy, najobfitsze w dorzeczu Amazonki, gdzie jest też największa wilgotność powietrza. W lecie (XII-II) podróżowanie jest kosztowne i trudniejsze, gdyż jest to okres wczasów, ferii szkolnych i karnawału (luty). Nie ma jednego standardowego poziomu napięcia. W przypadku problemu z podłączeniem urządzenia z wtyczką typu europejskiego trzeba zakupić odpowiednią przejściówkę.

Przemieszanie elementów europejskich, afrykańskich i amerykańskich wytworzyło nową oryginalną kulturę. Najsłynniejszym festiwalem rozsławiającym Brazylię na cały świat jest odbywający się przed Wielkim Postem karnawał w Rio de Janeiro. Zawsze zaczyna się w sobotę przed Środą Popielcową i trwa nieprzerwanie cztery dni i noce. Narodowym tańcem jest samba przywieziona przez niewolników z Angoli. Największym rzeźbiarzem okresu kolonialnego był Aleijadinho. Najpopularniejszym sportem w Brazylii jest piłka nożna. Reprezentacja Brazylii 5 razy zdobyła Mistrzostwo Świata. Za najlepszego w historii dyscypliny piłkarza na świecie uważa się Brazylijczyka Pelé. Ogromną popularnością w Brazylii cieszą się wyścigi Formuły 1. Brazylijczycy doczekali się wielu wspaniałych kierowców. Szczególnie wspominają tragicznie zmarłego Ayrtona Sennę, który uważany jest za najlepszego kierowcę w historii F1. Również w siatkówce halowej mężczyzn Brazylia od 5 lat jest absolutnym dominatorem, gdyż od 2003 roku wygrała wszystkie możliwe turnieje międzynarodowe. Jednym z sukcesów jest pokonanie reprezentacji Polski w finale MŚ 2006 3:0. Największą gwiazdą reprezentacji Brazylii jest od ponad 10 lat Giba. Coraz popularniejsza na świecie (i również w Polsce) staje się pochodząca ze stanu Bahia capoeira – tradycyjna brazylijska sztuka walki połączona z elementami tańca i egzotyczną muzyką. Sekcje różnych grup 'capoeira' prężnie działają też w wielu miastach Polski. Prócz capoeira Brazylijczycy opracowali kilka innych sztuk walki, takich jak luta livre i BJJ – brazylijską odmianę jiu-jitsu. Brazylia zorganizuje Mistrzostwa Świata w piłce nożnej w 2014.

Współczesny skład etniczny Brazylii jest odzwierciedleniem jej historii. Ponad połowę mieszkańców Brazylii stanowią ludzie rasy białej oraz kreole. Murzyni stanowią około 7% ogółu ludności, Indianie 1%. Resztę stanowi ludność mieszana – Mulaci i Metysi, i inni głównie Japończycy, Arabowie. W Brazylii mieszka wiele osób polskiego pochodzenia. Polonia w Brazylii liczy sobie, wg różnych źródeł, od 150 tys do 800 tys. Największe jej skupiska znajdują się w południowych stanach: Paraná według danych polonijnych 1.500 tys., Santa Catarina – około 280 tys., Rio Grande do Sul – 300 tys., São Paulo.

Językiem urzędowym w Brazylii jest język portugalski, który jednak różni się znacznie od używanego w Portugalii. Przede wszystkim brazylijski jest bardziej miękki i melodyjny, jest też wzbogacony szeregiem słów i zwrotów z języków brazylijskich Indian i byłych niewolników z Afryki. Różni się także pisownią. W gminie São Gabriel da Cachoeira językami urzędowymi są dodatkowo języki indiańskie: nheengatu, tukano i baniwa. Poza tym w użyciu są także włoski, hiszpański, niemiecki.

Brazylijski Kościół katolicki jest największą narodową wspólnotą wiernych na świecie. Obecnie katolicy stanowią około 67-68% społeczeństwa. W São Paulo jest 54% katolików. Liczbę regularnie praktykujących szacuje się, na 19-25%, chociaż w miastach praktykuje nieco mniej niż na prowincji. Widoczny jest odpływ wiernych do takich pochodzących głównie z USA wspólnot, jak Świadkowie Jehowy, mormoni (ok. 1 mln), adwentyści czy różne kościoły ewangelickie, głównie zielonoświątkowe. Liczbę protestantów szacuje się na około 19-20%. Dodatkowo występują spirytualiści i animiści (1, 4%), wyznawcy candomblé i okultyzmu (0, 5%), buddyści i szintoiści (0, 2%) oraz pozostali (1,7%). Niewierzący stanowią 7, 4-10% społeczeństwa.

Obywatele polscy przyby­wający do Brazylii, jako turyści na okres do 90 dni w ciągu roku są zwolnieni z obowiązku wizowego. Wniosek o przedłużenie prawa pobytu w celach turystycznych ponad 90 dni należy złożyć w Policji Federalnej (Policja Federal), najpóźniej na 10 dni przed upływem terminu. Przedłużenie na dalsze 90 dni jest udzielane w zasadzie automatycznie, po wniesieniu opłaty skarbowej (ok. 10 USD). W razie stwierdzenia nielegalnego pobytu Policja Federalna nakazuje cudzoziemcowi opuszczenie kraju w ciągu 8 dni, obciążając go karą grzywny w wysokości ok. 300 USD (zapłacenie grzywny jest warunkiem wydania pozwolenia na ponowny wjazd do Brazylii). Cudzoziemiec, który nie zastosuje się do nakazu opuszczenia Brazylii, może zostać aresztowany na okres do 60 dni, z możliwością przedłużenia o dalsze 60 dni, do czasu deportacji. Przy przekraczaniu brazylijskiej granicy podróżujący otrzymuje kartę wjazdu. Należy ją bezwzględnie zachować (najlepiej trzymać ją w innym miejscu niż paszport), gdyż okazanie tej karty jest niezbędne podczas kontroli granicznej przy wyjeździe z Brazylii. Służby graniczne mogą żądać okazania biletu powrotnego, jak również odpowiednich środków finansowych na czas pobytu (karty kredytowe, czeki podróżne bądź gotówka). Zdarzają się przypadki skracania przez policję graniczną pobytu bezwizowego poprzez wstawienie specjalnego stempla do paszportu. Ostateczną decyzję w sprawach wjazdu i okresu pobytu, także w przypadku wjazdu z wizą podejmuje policja.

Przy wwozie i wywozie pieniędzy w kwocie do 10 tys. BRL lub jej równowartości w walutach obcych nie ma obowiązku wypełniania deklaracji celnej. Wwiezienie większej kwoty należy zadeklarować. Wywóz więcej niż 10 tys. BRL lub ich równowartości w walutach obcych jest możliwy tylko do wysokości kwoty zgłoszonej przy wwozie. Szczegółowych informacji o obowiązujących procedurach można zasięgnąć w brazylijskich placówkach dyplomatycznych i konsularnych lub na granicy. Podczas odprawy celnej należy wypełnić odpo­wiednią deklarację i okazać ją służbom celnym. W razie stwierdzenia niezgodności deklaracji ze stanem faktycznym wymierzana jest dotkliwa kara finansowa. Bezcłowo można wwozić upominki o łącznej wartości do 500 USD. Również w sklepach bezcłowych można nabyć towary o łącznej wartości 500 USD. Należy zgłosić wwóz telefonu komórkowego czy innego wartościowego sprzętu elektronicznego, który będzie używany na terenie kraju. Przewożona żywność powinna mieć pieczęć kontroli sanitarnej. Wywożenie okazów fauny i flory oraz produktów wykonanych ze skór zwierząt chronionych jest możliwe jedynie za specjalną zgodą kompetentnych władz. W Brazylii nie ma ogólnokrajowego podatku VAT i brazylijskie prawodawstwo nie przewiduje zwrotu podatków zapłaconych przez podróżującego.

Za nielegalny wwóz i wywóz, a także posiadanie narkotyków grozi kara pozbawienia wolności od 5 do 15 lat. W prawie istnieje pojęcie finansującego przemyt narkotyków, za co grozi kara od 8 do 25 lat pozbawienia wolności. Ze względu na działalność zorganizowanych międzynarodowych grup przestępczych należy zachować szczególną ostrożność i w każdej sytuacji bezwzględnie unikać przyjmowania przesyłek, pakunków lub bagażu od przypadkowych osób.

W Brazylii obowiązuje bardzo rygorystyczne ustawodawstwo z zakresu ochrony środowiska. Osoby planujące indywidualne zwiedzanie obszarów szczególnie chronionych, np. rezerwatów przyrody, powinny wcześniej uzyskać szczegółowe informacje na temat zasad przebywania w tych regionach. Kłusownictwo jest przestępstwem federalnym, za które grożą dotkliwe grzywny, a nawet kara pozbawienia wolności do lat 3. Ścisłą ochroną objęta jest fauna i flora. Przebywanie na obszarze rezerwatów Indian wymaga specjalnego zezwolenia.

W Brazylii nie ma obowiązku meldunkowego, jednak osoby podróżujące z wizą długoterminową (ponad 180 dni pobytu) muszą zarejestrować się na posterunku Policji Federalnej w terminie 30 dni od daty wjazdu.

Ubezpieczenia nie są obowiązkowe, jednak zaleca się wykupienie w Polsce (lub w innym kraju) ubezpieczenia medycznego w firmach o międzynarodowej renomie, mających przedstawicielstwa w Ameryce Południowej w przeciwnym razie ubezpieczenie może nie być honorowane. Wypożyczając samochód, należy bezwzględnie wykupić pełne ubezpieczenie. Większość kierowców w Brazylii nie ma ubezpieczenia OC i w efekcie odzyskanie kosztów naprawy od sprawcy wypadku może nastąpić jedynie na drodze sądowej lub z wykupionego pełnego ubezpieczenia.

Szczepienia, służba zdrowia

Nie wymaga się szczepień od osób przybywających z Europy. Szczepienie przeciw żółtej febrze jest jednak szczególnie zalecane osobom podróżującym po następujących stanach: Acre, Amapá, Amazonas, Bahia, Dystrykt Federalny, Goiás, Maranhão, Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Minas Gerais, Pará, Rondônia, São Paulo i Tocantins. Świadectwa szczepień przeciw żółtej febrze wymagane są od osób wjeżdżających do Brazylii z krajów dotkniętych tą chorobą (wg władz brazylijskich dotyczy to głównie: Boliwii, Ekwadoru, Gujany Francuskiej, Kolumbii, Peru i Wenezueli). Szczepień należy dokonać, co najmniej 10 dni przed przekroczeniem granicy. Pożądane jest również dokonywanie szczepień zgodnie z aktualnymi zaleceniami polskich służb sanitarnych. W porze deszczowej wzrasta liczba zachorowań na roznoszoną przez komary gorączkę denga (zdarzają się przypadki śmiertelne) oraz malarię. Nie ma szczepionek przeciwko dendze. Na obszarze tropikalnym Brazylii należy wystrzegać się picia nieprzegotowanej wody. Przychodnie i szpitale publiczne są bezpłatne w ramach posiadanego ubezpieczenia, ale usługi w nich świadczone są często na niskim poziomie. W szpitalu prywatnym doba kosztuje od 100 do 200 USD (bez opatrunków, badań, analiz). Koszt wizyty u lekarza ogólnego to 50–70 USD, wizyta u specjalisty może być droższa. Obowiązuje zakaz wwozu lekarstw do Brazylii. Większość lekarstw w aptekach jest dostępna bez recepty. Nie zawsze nazwa leku polskiego odpowiada nazwie brazylijskiej. Wwożone lekarstwa należy wymienić w deklaracji celnej. Jeśli podróżujący wymaga stałego przyjmo­wania lekarstw i istnieje potrzeba wwiezienia ich w większej ilości, należy uzyskać stosowne zaświadczenie od polskiego lekarza, zalega­lizować je w Ministerstwie Spraw Zagranicznych RP, następnie zgłosić się z oryginałem i tłu­maczeniem przysięgłym do Wy­działu Konsu­larnego Ambasady Brazylii w Polsce i uzyskać jego legalizację. Zaświadczenie należy okazać brazylijskim służbom kontrolnym na granicy. W miejscach, do których zwykle udają się polscy turyści nie ma problemu z dostępem do służby zdrowia, w tym ze znalezieniem lekarza pediatry, ani z zakupem pokarmu dla niemowląt.

Informacja dla kierowców

Wymagane jest między­narodowe prawo jazdy, dodatkowo wskazane jest posiadanie tłumaczenia tego dokumentu na język portugalski. Brazylia jest krajem o wysokim wskaźniku wypadków drogowych. Należy zachować szczególną ostroż­ność na drogach, m.in. ze względu na duże natężenie ruchu samo­chodów ciężarowych oraz unikać prowadzenia po zmroku. Nawierzchnie dróg są często w złym stanie technicznym, zaś same drogi źle oznakowane.

Nie ma ograniczeń, z wyjątkiem rezerwatów przyrody, a także wydzielonych terenów zamieszkanych przez ludność indiańską, do których wjazd jest możliwy jedynie na podstawie specjalnego zezwolenia. W Brazylii podstawowe środki transportu to samoloty (ze względu na ogromne odległości) i autobusy. Sieć połączeń lotniczych jest bardzo rozbudowana. Opłaty za bilety lotnicze są wyższe niż w Europie. Sieć połączeń autobusowych między stanami jest dobrze rozwinięta. Koszt przejazdów jest stosunkowo niski. Zdarzają się napady rabunkowe na autobusy, szczególnie kursujące nocą Z uwagi na wysoką przestępczość należy bezwzględnie wykluczyć poruszanie się autostopem. Wskazane jest zachowanie dużej ostrożności przy wyborze miejsc noclegowych i kierowanie się wskazówkami przewodników międzynarodowych lub brazylijskich mających odpowiednie uprawnienia (należy uważać na osoby podające się za przewodników turystycznych, gdyż za swoje usługi pobierają bardzo wysokie opłaty). Znajomość języków obcych jest w Brazylii bardzo słaba. Poza hotelami i dużymi ośrodkami turystycznymi można się porozumieć praktycznie tylko w ję­zyku portugalskim. Nie należy spożywać nieznanych owoców. Należy unikać kontaktu ze zwierzętami. Zdarzają się ukąszenia węży, skorpionów i owadów. Nie wolno wchodzić do stref zamkniętych w parkach narodowych. Wodospady, nawet niewielkie, mogą stanowić śmiertelne niebezpieczeństwo. Przebywanie na słońcu, nawet w dni pochmurne, wymaga stosowania kremu ochronnego z możliwie najwyższym filtrem. Przedmioty wartościowe należy przewozić w bagażu podręcznym. Jeśli to możliwe, lepiej korzystać z odpowiednio oznakowanych radio - taksówek, szczególnie na lotniskach. Zawsze warto upewnić się, ile będzie kosztował kurs. Na lotnisku międzynarodowym Tom Jobim w Rio de Janeiro należy korzystać z korporacji taksówkowych lub klimatyzowanego autokaru firmy REAL, który zawozi pasażerów do miejscowych hoteli. Opłata autokarowa wynosi 5 BRL, a kurs taksówką z lotniska do dzielnic turystycznych (Copa­cabana, Ipanema) – ok., 80 BRL.

We wszystkich, a zwłaszcza w wielkich miastach: Rio de Janeiro, Vitoria, São Paulo, Salvador, Recife, Fortaleza i Manaus trzeba zachować szczególną ostrożność. Kradzieże i napaści na turystów są bardzo częste a zagrożenie prze­stęp­czością pospolitą bardzo duże. W całej Brazylii notuje się napady z bronią w ręku i porwania, w tym również turystów zagranicznych. Osoby zaatakowane powinny bezwzględnie, dla własnego bezpieczeństwa, oddać posiadane przedmioty, nie stawiać oporu i nie dyskutować. Wskazane jest unikanie bocznych ulic oraz dzielnic uważanych za niebezpieczne. Nie należy poruszać się w nocy, jeżeli zaistnieje taka konieczność, trzeba szukać miejsc uczęszczanych i oświetlonych, patrolowanych przez policję. Największe ryzyko jest po zmroku i nad ranem, jednakże napaść może zdarzyć się również w biały dzień. Turyści powinni zachować ostrożność na plażach, w pobliżu hoteli, dyskotek, klubów nocnych, banków i bankomatów. Przypadki kradzieży w miejskich autobusach, na lotniskach są również bardzo częste. Nie należy nosić przy sobie kosztowności, szczególnie w miejscach odwiedzanych tłumnie przez turystów, jak np. plaże Copacabana, Leblon, Ipanema w Rio de Janeiro. Ważne dokumenty i większe sumy pieniędzy należy deponować w hotelowych sejfach. Dobrym pomysłem jest zrobienie kserokopii paszportu i pozostawienie oryginału w hotelu. Pod żadnym pozorem nie należy wymieniać obcej waluty na miejscową u przypadkowych osób na ulicy. W większych ośrodkach turystycznych działa policja turystyczna DEATUR, której obowiązkiem jest udzielanie pomocy turystom, którzy stali się ofiarą przestępstw lub wypadków. W przypadku kradzieży należy natychmiast udać się na policję oraz żądać wydania protokołu policyjnego (boletim de ocorrência), co ułatwi ewentualne późniejsze uzyskanie odszkodowania. Jeśli policja nalega na przeprowadzenie badania lekarskiego, trzeba wyrazić zgodę. Podstawową zasadą bezpieczeństwa w miejscach publicznych jest niezwracanie na siebie uwagi i nieposiadanie przy sobie niczego cennego. Należy zachować ostrożność, posługując się telefonem komórkowym w miejscach publicznych, zwłaszcza na plażach. Aparaty fotograficzne i kamery wideo lepiej nosić schowane w torbie.

Waluta: real brazylijski (BRL), 1 BRL = 100 centavo;

Gotówkę lub czeki podróżne wystawione w dolarach amerykańskich można wymieniać w banku lub w casa de câmbio (punkcie wymiany walut). Na terenie całej Brazylii odczuwalny jest brak trocos (kantorów); szczególnie drastyczny niedobór obserwuje się na Północnym Wschodzie. Najbardziej rozpowszechniona jest karta Visa, niewiele jej ustępują użytecznością MasterCard, American Express i Diner’s Club. Z bankomatami bywają jednak często problemy, ponieważ nie akceptują one kart wystawionych poza granicami Brazylii.

Źródło: Wikipedia.pl, Ministerstwo Spraw Zagranicznych

opracowanie Ewa Pytel Skiba