Nasza oferta

AMERYKA POŁUDNIOWA
Argentyna
Boliwia
Brazylia
Chile
Ekwador
Kolumbia
Paragwaj
Peru
Urugwaj
Wenezuela
AMERYKA PÓŁNOCNA
AMERYKA ŚRODKOWA
Belize
Gwatemala
Honduras
Kostaryka
Kuba
Nikaragua
Panama

Pochodzenie nazwy Argentyna jest związane z legendą o Sierra del Plata (Srebrne Góry), rozpowszechnioną pomiędzy portugalskimi konkwistadorami, którzy z Brazylii prowadzili ekspansję w kierunku południowym i zachodnim, w poszukiwaniu srebra, łamiąc Traktat z Tordesillas. Oni to właśnie nazwali wielkie estuarium Río de la Plata, choć wcześniej Juan Díaz de Solís w 1516 nazwał je Mar Dulce (Morze Świeżej Wody, Morze Rześkie). Termin Argentyna, z łaciny argentum (srebro) pojawia się pierwszy raz na mapie wenecjańskiej z 1536. Nazwa Argentyna stała się popularna również z powodu wiersza opublikowanego w 1602 roku przez Hiszpana Martina del Barco Centenera, zatytułowanego La Argentina, w którym opisany jest region Río de la Plata i założenie miasta Buenos Aires. Nazwa ta pojawia się ponownie w 1612 w dziele „La Argentina manuscrita” Kreola Ruya Díaza de Guzmán. Jeszcze pod koniec XVIII wieku słowo to było używane powszechnie, aby określić wszystko związane z Río de la Plata, jego doliną, terytorium i ludnością (Dolina la Platy). Na początku odnosiło się do mieszkańców pochodzenia europejskiego urodzonymi w tym regionie, później rozszerzyło swe znaczenie na Hiszpanów osiadłych tutaj na stałe. Początki prehistorycznych dziejów terytorium obecnej Argentyny koncentrują się wokół pierwszych ludzkich osad na południowych krańcach Patagonii sprzed 13 tysięcy lat. Pierwsze cywilizacje agrarne umiejscawiały się na południowo-wschodnich krańcach Andów począwszy od XVIII wieku przed Chrystusem. Początki spisanej historii terenu, który obecnie zajmuje Argentyna, sięgają czasu przybycia hiszpańskich kronikarzy z wyprawą Juana Díaz de Solís do rzeki Río de la Plata w 1516 roku. Ta podróż jednocześnie wyznacza początek hiszpańskiej dominacji w tym regionie. W 1776 roku władca hiszpański powołuje do życia Wicekrólestwo Río de la Plata (hiszp. Virreinato del Río de la Plata), którego rozpad w czasie rewolucji majowej wyznacza początek procesu formowania się niepodległych państw, noszących początkowo wspólną nazwę Zjednoczonych Prowincji Río de la Plata (hiszp. Provincias Unidas del Río de la Plata). Wraz z ogłoszoną 9 lipca 1816 roku deklaracją niepodległości, klęską wojskową Imperium Hiszpańskiego w 1824 i wyjściem z federacji w 1853, kształtuje się kraj, który dzisiaj znany jest, jako Republika Argentyny. Ponad połowa współczesnych miejscowości w Argentynie ma, choć w niewielkim stopniu, korzenie przedkolumbijskie. Historia i dziedzictwo pierwotnych ludów zamieszkujących Argentynę były marginalizowane w tradycji historiograficznej, a dominująca kultura zdefiniowała argentyńskie miasta, jako "przeszczepienie miast europejskich". Pierwsi ludzie, którzy przybyli na teren obecnej Argentyny, przyszli ze skrajnie południowych krańców Patagonii, z obszarze, który obecnie należy do Chile. Najstarszy zachowany ślad obecności ludzkiej można obecnie spotkać w Muzeum Piedra (Santa Cruz). Datuje się go na 11.000 lat przed Chrystusem. Wspólnie ze znaleziskami z Monte Verde (Chile) i Pedra Furada (Brazylia), stanowi on, przynajmniej na chwilę obecną, najstarsze znane miejsca osadnictwa ludzkiego w Ameryce Południowej. Inną dawną osadę ludzką odkryto w Los Toldos, również w prowincji Santa Cruz, datowaną na 10 500 lat przed Chrystusem. Począwszy od 9 tysięcy lat przed naszą erą, powstają pierwsze osady na terenie pampy, zaś północno-wschodnia jej część została zasiedlona dopiero 7 tysięcy lat przed Chrystusem. Tradycyjna ludność Argentyny dzieli się na dwie główne grupy: myśliwsko-zbierającą, zamieszkującą Patagonię, Pampę i Chacho, oraz rolniczą, zamieszkującą północny wschód, Cuyo, góry Cordoby oraz, nieco później, Mezopotamię – międzyrzecze Parany i Urugwaju.

Pierwsi europejczycy przybyli na ziemie argentyńskie na statku Americo Vespuciego w 1502 roku zaś hiszpański żeglarz, Juan Díaz de Solís, przybył w 1516 roku. Pedro de Mendoza założył Port Matki Boskiej Dobrych Wiatrów (Puerto de Santa María del Buen Ayre) (znany dzisiaj, jako Buenos Aires) w 1536. Mimo tego, osadnictwo hiszpańskie poniosło klęskę z powodu głodu i konfliktów z ludnością rdzenną. Juan de Garay. Hiszpania założyła stałą kolonię w Buenos Aires w 1580 roku, jako część Wicekrólestwa Peru (hiszp. Virreinato del Perú). W 1776 roku, osady hiszpańskie na tym terenie wywalczyły sobie status wicekrólestwa, nazwanego Wicekrólestwem Río de la Plata. Zajmowało ono tereny obecnej Argentyny, Urugwaju i Paragwaju oraz część terenu Boliwii. W tym okresie Buenos Aires przekształciło się w znaczący port morski, nawet pomimo tego, iż był oskarżany o kontrabandę przeciw monopolowi handlowemu zwierzchniego królestwa. Hiszpanie zresztą mówią, że ich bogactwo ma swe źródło w złocie i srebrze przywiezionym z Ameryki Południowej. Hiszpania narzuciła swym koloniom amerykańskim system kast, który narzucał "czystość krwi", a ta miała wywodzić się ze ścisłej klasyfikacji ludzi wedle ras i ich mieszanin. Uznali oni, że istnieją trzy rasy (biała, indiańska i czarna) oraz ich dziewięć możliwych połączeń (mulato, mestizo, zambo, tercerón, cuatralbo, zambaigo, tresalbo, mulato prieto, zambo prieto i cuarterón). Ludzi ras mieszanych uważano za "splamionych" (hiszp. machados) lub o "nieczystej krwi" (hiszp. sangre impura), chociaż traktowano ich na różne sposoby – ludzi "krwi indiańskiej" (hiszp. sangre india) mieli być splamionymi przez trzy pokolenia, a ludzie "krwi czarnej" (hiszp. sangre negra) mieli być splamieni na wieki. U szczytu systemu kast, Hiszpanie z Półwyspu Iberyjskiego, uważanych za czysto krwistych (hiszp. sangre pura) cieszyli się największą ilością przywilejów. Zaraz za nimi w hierarchii stali "amerykańscy Hiszpanie" (hiszp. españoles americanos), którzy cieszyli się nieco mniejszymi prawami, a których oboje rodzice pochodzili z Hiszpanii. Na drugim biegunie systemu kast społecznych stali "czarni" (hiszp. negros). Hiszpania narzuciła chrześcijaństwo i język kastylijski. Na całym obszarze Ameryki kontrolowanym przez Hiszpanię rządziły hiszpańskie zwyczaje i moda, chociaż różne kultury i zwyczaje napotykali osadnicy.

W czasie wojen napoleońskich, w 1806 i 1807, angielskie siły zbrojne przeprowadziły tak zwane inwazje angielskie na terytorium Río de la Plata. W pierwszej z nich dowodzili Home Riggs Popham i William Carr Beresford w pierwszej z nich, a w drugiej – John Whitelocke. Pomimo tego, że oba ataki zostały odparte, doprowadziły one do braku poszanowania dla prawa instytucjonalnego i, w konsekwencji, do zniesienia Wicekrólestwa, a następnie do powołania do życia innego organizmu państwowego, niezależnego od Królestwa Hiszpanii. Rewolucja francuska i wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych podsyciły idee wyzwoleńcze w Ameryce Łacińskiej. Rewolucja majowa w 1810 roku doprowadziła do proklamowania pierwszego, utworzonego głównie przez ludność kreolską, niezależnego rządu w Zjednoczonych Prowincjach Río de la Plata, nazwanego później pierwszą juntą. W 1816 roku Zjednoczone Prowincje Ameryki Południowej ogłaszają niepodległość na Kongresie w Tucumán. José de San Martín, Manuel Belgrano i Martín Miguel de Güemes byli głównymi bojowników o niepodległość. W latach 1817-1822, José de San Martín wspólnie z Simónem Bolívarem prowadzili walki wyzwoleńcze w Chile i Peru. Simón Bolívar wywalczył również niepodległość dla Wielkiej Kolumbii i Boliwii. Argentyna uważa Sana Martína, jako głównego bohatera wojskowego jej niepodległości i honoruje go tytułem "Ojca Ojczyzny" (hiszp. "Padre de la Patria"). Począwszy od 1820 roku, unitaryści i federaliści debatowali nad formą rządu i ekonomią państwa. Wraz z triumfem federalistów w Bitwie pod Cepedą, rozpoczął się okres silnej autonomii prowincji i wojen domowych. Unia pomiędzy prowincjami przetrwała tylko dzięki podpisaniu traktatów międzyprowincjalnych. Wojny między prowincjami, czy też między Buenos Aires a pozostałymi prowincjami, trwały ponad 40 lat. Wodzowie prowincji zdominowali mapę polityczną pierwszej połowy XIX w., tworząc własne, duże wojska i własne rządy. W latach 1820-1824 w Buenos Aires rządził Martín Rodríguez, realizując historyczne reformy, kontynuowane przez Gregorio Las Herasa. W 1826 nastąpiło zjednoczenie kraju, a kongres mianował prezydentem centrystę Bernardino Rivadavia. Wojna brazylijska, zakończyła się niepodległością Urugwaju i ustanowieniem Unii w 1826, doprowadziła do końca prezydencji Rivadavii. Jego następcą został federalista Manuel Dorrego, który zakończył wojnę z Brazylią i uznał niepodległość Urugwaju. Unitaryści, buntujący się pod wodzą Juana Lavalle rozstrzelali Dorrego. Stało sie to przyczyną wznowienia wojny domowej między unitarystami i federalistami. W 1829, uważany za dyktatora, federalista Juan Manuel de Rosas przejął władzę w prowincji Buenos Aires wraz rozkazami nadzwyczajnymi. Rządził do 1832, przejawiając dyktatorskie i egoistyczne zapędy. W 1832 Wielka Brytania zajęła Malwiny, a Juan Manuel de Rosas zaczyna walki z rdzenną ludnością Patagonii. Od 1832 do 1835 roku rządziło trzech słabych gubernatorów – Antonio González Balcarce, Juan José Viamonte i Manuel Maza, z których ostatni odpowiedzialny jest za zabicie wodza Facundo Quiroga w Barranca Yaco. W 1835 roku, na skutek panującej w kraju anarchii, Juan Manuel de Rosas zostaje wybrany gubernatorem Buenos Aires. Zainicjował on politykę socjalistyczną, chociaż nie tworzył nowych zakładów pracy, ani nie wprowadził powszechnej edukacji. Przy pomocy swych sporych uprawnień sprawował on dyktatorskie rządy. Charakteryzowały się one częstymi prześladowaniami opozycjonistów (unitarystów, części federalistów, niektórych środowisk intelektualnych i imigranckich), którzy byli mordowani, aresztowani lub wyrzucani z kraju. Jego polityka doprowadziła do powstań wewnątrz kraju. Powstała wówczas opozycyjna grupa młodych intelektualistów, zwana "Generacją 37." (hiszp. Generación del 37), skupiona wokół romantycznego Salonu Literackiego, która silnie krytykowała reżim. Między 1838 i 1840 opór stawia Blok Francuski, powodowany dyskryminacją ludności pochodzenia francuskiego. Co więcej, w latach 1843-1851 okupując Montevideo, pomaga on Urugwajczykowi Manuelowi Oribe umocnić swój kraj. Chyląc się ku upadkowi, reżim de Rosasa musi zwalczać opór Bloku Francusko-Angielskiego w latach 1845-1848. W ostatnich latach rządów de Rosasa wypowiedzenia posłuszeństwa władcy stają się powszechne. Jedno z nich zostało bardzo ciepło przyjęte przez Justo José de Urquiza, który zdecydował się na podobny krok, co rozwścieczyło dyktatora. Doprowadziło to do Bitwy pod Caseros, w której wojska Urquiza, wspomagane siłami urugwajskimi i brazylijskimi, oraz przeciwnikami dyktatury, pokonały tysiące żołnierzy federalnych. Po tym wydarzeniu, Juan Manuel de Rosas zaczyna żyć na uchodźstwie w Wielkiej Brytanii, a Justo José de Urquiza przewodzi państwu. W końcu, w 1853 roku, po zakończeniu separacji prowincji Buenos Aires, Konfederacja uchwala swą konstytucję, mieszając idee federalne, republikańskie i liberalne. Wspólnie z opozycjonistami z Buenos Aires, które uznawało się za niepodległy stan, Urquiza zorganizował Kongres Konstytucyjny w Santa Fe (1853), który w następnym roku przyjął konstytucję republikańską, federalistyczną i reprezentatywną, wprowadzając w życie model Juana Bautisty Alberdiego. Urquiza został mianowany prezydentem Konfederacji. Po Drugiej Bitwie pod Cepedą i Bitwie pod Pavón, zjednoczono kraj. W 1862 roku Bartolomé Mitre, który był wcześniej gubernatorem Buenos Aires, zostaje pierwszym konstytucyjnym prezydentem zjednoczonej Argentyny. Rozpoczął on starania na rzecz kodyfikacji prawa, promował imigrację i edukację. Rozgromił Peñaloza i podjął sojusz z Urugwajczykami i Brazylijczykami w wojnie przeciwko Paragwajowi w wojnie trójprzymierza (hiszp. La Guerra de la Triple Alianza). Jego następcą został Domingo Faustino Sarmiento, który uważany jest za głównego sprawcę dyktatury Francisco Solano Lópeza.

(Argentina, Republika Argentyńska – República Argentina) – państwo w Ameryce Południowej, nad południowym Atlantykiem. Graniczy z Chile na zachodzie, Boliwią i Paragwajem na północy, Brazylią i Urugwajem na północnym wschodzie. Argentyna rości pretensje do archipelagu Falklandów oraz części Antarktydy. Nazwa pochodzi od łacińskiego argentum (srebro), którym Indianie obdarowali hiszpańskich rozbitków Juana Díaza de Solís. Argentyna jest ósmym, co do wielkości krajem na świecie i drugim w Ameryce Południowej (pod względem liczby ludności i powierzchni). Argentyna jest członkiem organizacji gospodarczej Mercosur.

Argentyna z północy na południe ma 3700 km, ze wschodu na zachód 1400 w najszerszym miejscu. Środkową i północno-zachodnią część Argentyny stanowi nizinna i żyzna Pampa, która od południa sąsiaduje z miejscami pofałdowanym, bogatym w ropę, płaskowyżem Patagonii. Dalej na południe jest subpolarna Ziemia Ognista. Zachodnia część kraju to przedgórza oraz rozbudowany system górski Andów z najwyższym szczytem Ameryk – Aconcagua. Środkowa część tego pogórza to Cuyo. Na północy są subtropikalne równiny Gran Chaco. Na północnym zachodzie Mezopotamia – międzyrzecze Parany i Urugwaju. Argentyna ma również ogromne możliwości wytwarzania energii elektrycznej, cieplnej i jądrowej, nie tylko dzięki swoim bogactwom energetycznym, ukrytym pod jej ziemią [ węgiel kamienny, ropa naftowa i gaz ziemny], ale również dzięki swojemu położeniu geograficznemu umożliwiającemu wytwarzanie energii elektrycznej za pośrednictwem wiatru, słońca i z różnic wysokości przypływów i odpływów morskich. Argentyna posiada także bogate możliwości wykorzystania "fruti di mare", ze swojego południowego morza, a także ryb ze swoich długich, szerokich i burzliwych rzek. Argentyna posiada pospolite, a także twarde i szlachetnej, jakości drewno do użycia w najprzeróżniejszych wyrobach stolarki budowlanej i meblarstwie. Bogactwa naturalne - ołów, cynk, cyna, miedź, rudy żelaza, magnez, ropa naftowa, uran. Wyżyny porastają przede wszystkim zarośla, karłowate krzewy i roślinność trawiasta. W wilgotnych lasach występują gigantyczne cedrzyńce i drzewa wawrzynu. Żyją tu zwierzęta typowe dla Ameryki Południowej, m.in. lamy, małpy, jaguary, pancerniki i węże. Ptaki reprezentują tukany, kolibry, papugi i nandu. W licznych strumieniach żyją różne gatunki ryb, spotyka się piranie. Świat roślinny i zwierzęcy jest bardzo różnorodny. Wyżyny porastają przede wszystkim zarośla, karłowate krzewy i roślinność trawiasta. W wilgotnych lasach występują gigantyczne cedrzyńce i drzewa wawrzynu. Żyją tu zwierzęta typowe dla Ameryki Południowej, m.in. lamy, małpy, jaguary, pancerniki i węże. Ptaki reprezentują tukany, kolibry, papugi i nandu. W licznych strumieniach żyją różne gatunki ryb, spotyka się piranie. Świat roślinny i zwierzęcy jest bardzo różnorodny. Wyżyny porastają przede wszystkim zarośla, karłowate krzewy i roślinność trawiasta. W wilgotnych lasach występują gigantyczne cedrzyńce i drzewa wawrzynu.

Potrawy przyrządzane przez Argentyńczyków pachną ziołami, oliwą z oliwek. Do swoich potraw Argentyńczycy dodają niezliczone ilości przypraw, które powodują, iż potrawy te smakują jak te przyrządzane w innych częściach świata np. we Włoszech czy też we Francji. W restauracjach podawane są włoskie gnocchi, francuskie bagietki oraz hiszpańskie torttile. We wszystkich restauracjach wzdłuż wybrzeża Oceanu Atlantyckiego można dostać wspaniale przyrządzone frutti di mare (owoce morza). Argentyna słynie w świecie również ze swoich win, których produkcja ma jednak swój rodowód w Europie, ponieważ pierwsze winnice założyli jezuici, którzy osiedlili się na tych ziemiach. Argentyńczycy uwielbiają urządzać grila, przyrządzają ogromne ilości mięs, które oczywiście przed włożeniem na gril, moczą przez kilkanaście godzin w sosie zwanym chimichurri (marynata czosnkowo - ziołowa). W kuchni argentyńskiej griluje się przede wszystkim wołowinę, (której zjada się ogromne ilości, jak nigdzie więcej na świecie), ale również i kiełbaski (chorizo), kaszanki, nerki wołowe oraz cielęce czy żeberka. W kuchni argentyńskiej przygotowywane są również przeróżne sałatki oraz pierogi (empanadas) nadziewane np. wołowina, serem i warzywami.

Prezydencka republika federacyjna.

Prezydent wybierany na 4-letnią kadencję jest głową państwa i szefem rządu. Dwuizbowy parlament. Co dwa lata wybierana jest 1/3 z 72 senatorów, a co 2 lata połowa z 257 członków Izby Deputowanych. W polityce dominuje peronistyczna Partia Sprawiedliwości, lewicowa Radykalna Unia Obywatelska i inne.

Na północy lata są bardzo gorące i wilgotne z umiarkowanie suchszymi zimami oraz z okresowymi suszami. W centrum kraju lata są gorące i chłodne zimy. Na południu lata są ciepłe, a zimy zimne z dużymi opadami śniegu. Ekstrema temperaturowe Ameryki Południowej odnotowano właśnie w Argentynie: 48, 8°C w Rivadavia w prowincji Salta i 32, 7 °C w Sarmiento w prowincji Chubut. Warunki klimatyczne w Argentynie są bardzo urozmaico­ne: na równinach pampy panuje klimat umiar­kowany i wil­gotny, na zachodzie Patagonii – zimny i wil­got­ny, na północy Międzyrzecza (w widłach Parany i Urugwaju) – subtropikalny, a na północnym zachodzie kraju – gorący kontynentalny. Od listopada do marca (tutejsza wiosna–lato) średnia temperatura wynosi ok. 23 st. C, od czerwca do września (jesień–zima) – ok. 12 st. C. W Buenos Aires od listopada do lutego bywa bardzo gorąco, temperatura waha się między 27 a 35 st. C, a wilgotność latem sięga 70%. Zimą temperatura wynosi ok. 11 st. C, zaś wiosną i jesienią ok. 17 st. C. Napięcie elektryczne - 220 V; 50 Hz. Wtyczki elektryczne: typ C, typ C-2, typ I.

Ludność Argentyny ukształtowała się w wyniku masowych migracji z Europy i kolonizacji prawie bezludnych terenów zamieszkanych przez nieliczne plemiona indiańskie – w czasach przedkolumbijskich zamieszkiwało tam około 300 tys. Indian. Ponad 98% ludności stanowią biali pochodzenia europejskiego (głównie włoskiego, hiszpańskiego, niemieckiego, ukraińskiego, portugalskiego i polskiego), resztę Metysi, nieliczni Indianie (mniej niż 150 tys.) . Argentynę cechuje bardzo wysoki odsetek ludności miejskiej. Tylko 12% ludności mieszka na obszarach wiejskich – głównie w izolowanych osiedlach hodowlanych i latyfundiach. Miejska ludność koncentruje się w dużych miastach. Ciężki kryzys gospodarczy spowodował, że ambitne plany przeniesienia stolicy do Viedmy (700 km na południe od Buenos Aires) nie zostały, jak dotąd zrealizowane. W latach 90. XX wieku wiele osad zostało opuszczonych, gdy kolej zmniejszyła sieć połączeń, a lokalne wyroby produkowane na małą skalę zostały zastąpione masowym importem tanich produktów.

Język urzędowy: hiszpański. Choć oficjalnym językiem Argentyny jest hiszpański, stosowane tu formy gramatyczne różnią się od wersji j. hiszpańskiego obowiązującej w Hiszpanii. Języki w użyciu mapudungun, keczua, guarani, włoski, francuski

Oficjalną religią Argentyny jest katolicyzm (90% mieszkańców), jednakże panuje całkowita wolność różnych wyznań, wśród których można wymienić protestantyzm, judaizm, islam, prawosławie oraz inne.

Tango jest jednym z najsilniejszych, obok piłki nożnej, symboli Argentyny. Pojęcie do odnosi się zarówno do tańca, jak i muzyki oraz tekstów piosenek. Wywodzi się z niższych klas społecznych Buenos Aires i zawiera w sobie elementy kultury afrykańskiej i europejskiej (m. in. włoskiej, hiszpańskiej, polskiej, żydowskiej).

Obywateli polskich udających się do Argentyny na okres do 90 dni nie obowiązują wizy. Przy przekraczaniu granicy wjeżdżający może być poproszony o okazanie biletu powrotnego oraz środków finansowych na pokrycie kosztów pobytu. Przy wyjeździe z Argentyny na lotnisku pobierana jest opłata lotniskowa w wys. 18 USD.

Nie wolno wwozić żywności, nasion, jedzenia dla zwierząt. Bezcłowo można wwieźć bagaż osobisty o wartości do 300 USD oraz dodatkowo nowe rzeczy o wartości do 300 USD nabyte w argentyńskiej strefie wolnocłowej. Przy wyjeździe na lotnisku można odzyskać podatek VAT (hiszp. IVA) od większości towarów o wartości ponad 70 ARS (minimalna kwota na jednym rachunku) zakupionych na terenie Argen­tyny w sklepach należących do systemu Global Refund.

Szczególnie surowe kary więzienia są wymierzane za przestępstwa związane z handlem narkotykami i ich przemytem. Argentyna leży obecnie na jednym z głównych szlaków przemytu narkotyków do Europy. Należy bezwzględnie wystrzegać się przyjmo­wania przesyłek lub toreb od obcych osób.

Turyści zagraniczni płacą za przeloty samolotowe oraz noclegi w hotelach ceny wg. taryfy wyższej niż obowiązująca dla osób posiadających prawo pobytu w Argentynie.

Nie ma obowiązku meldunkowego.

Nie ma obowiązku posiadania ubezpieczeń osobowych i komunikacyjnych, lecz ze względu na wysokie koszty ewentualnego leczenia są one zalecane. Polisy polskich towarzystw ubezpieczeniowych są uznawane, o ile ich ważność obejmuje terytorium Argentyny, a firma ubezpieczeniowa ma odpowiednie umowy z miejscowymi towarzystwami lub z przedstawicielstwami innych firm zagranicznych działających w tym kraju.

Nie są wymagane żadne zaświadczenia o szczepieniach. Nie występują zagrożenia sanitarno­-epidemiologiczne (niemniej zaleca się zasięgnięcie przed wyjazdem informacji w stacji epidemiologicznej). Opieka medyczna jest ogólnie dostępna, średni koszt wizyty prywatnej wynosi ok. 40 USD.

Po Argentynie można się poru­szać bez ograniczeń. Z uwagi na duże odległości preferowana jest komunikacja lotnicza tym niemniej sieć połączeń autobusowych jest bardzo rozwinięta a firmy przewozowe oferują wysoki komfort przejazdu na trasach dalekobieżnych. Wiele firm oferuje przejazdy autobusami wyposażonymi w siedzenia rozkładane do pozycji zupełnie poziomej (tzw. cama total). Można skorzystać z usług rentacar; popularną formą podróżowania na krótkich dystansach jest wynajęcie samochodu z kierowcą (remis) lub miejskich taksówek. Ze względów bezpieczeństwa zaleca się korzystanie z licencjonowanych korporacji radio-taxi lub z usług remis. Należy unikać przypadkowych okazji, nie wolno też ulegać namowom osób, które podają się za kierowców na lotniskach lub w terminalach autobusowych.

Od turystów nie wymaga się posiadania międzynarodowego prawa jazdy. W celu wynajęcia pojazdu należy przedstawić prawo jazdy wydane i ważne w kraju stałego pobytu. Stan techniczny dróg na głównych szlakach komunikacyjnych jest dobry. Autostrady są płatne. Podróżując samochodem należy mieć na uwadze występowanie długich odcinków (często ponad 100 km) bez możliwości uzupełnienia paliwa. Należy pamiętać, że sygnalizatory świetlne na skrzyżowaniach dróg ustawione są bezpośrednio za skrzyżowaniem (tj. za przejściem dla pieszych).

Kradzieże, włamania, również z użyciem broni, zdarzają się często. Zaleca się zachowanie ostrożności i czujności. Kradzieże bagażu zdarzają się szczególnie często na dworcach autobusowych, ale również w innych miejscach uczęszczanych przez turystów. Najlepiej wystrzegać się ostentacyjnych oznak zamożności. Nie należy zapuszczać się w ubogie dzielnice, szczególnie wieczorem lub w nocy. Bilety, dokumenty, większe sumy pieniędzy lub cenne przedmioty winno się przechowywać w sejfie hotelowym, a przy sobie nosić jedynie niezbędne kwoty. Warto zaopatrzyć się w kopię dokumentu tożsamości (paszport), oryginał zaś przechowywać w bezpiecznym miejscu.

Oficjalną walutą Argentyny jest peso (ARS) - peso argentyńskie (ARS), 1 peso = 100 centavo. Banknoty mają nominały 2, 5, 10, 20, 50 i 100 peso, bilon ma wartość 1 peso oraz 1, 5, 10, 25 i 50 centavos. Kurs peso argentyńskiego do walut wymienialnych jest zmienny i podawany na bieżąco przez argentyńskie banki i kantory. Dolary USA są często przyjmowane, jako środek płatniczy. Wymiany na walutę narodową dokonuje się w bankach oraz autoryzowanych kantorach. Najbardziej popularne karty kredytowe to American Express, VISA, Diners Club i MasterCard (przy płaceniu kartami kredytowymi należy na ogół okazać ważny dokument tożsamości). Ze względu na trudności ekonomiczne w kraju niektóre restauracje i sklepy wolą przyjmować zapłatę w gotówce. Banki i kantory - poniedziałek-piątek 10.00-15.00. Poza Buenos Aires należy liczyć się z problemami przy płaceniu czekami podróżnymi. Zwyczajowo zostawia się w restauracjach i kawiarniach napiwek w wysokości ok. 10% wartości rachunku. Niewielkie napiwki daje się portierom, bagażowym i obsłudze w teatrach.

Źródło: Wikipedia.pl, Poradnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

opracowanie Ewa Pytel Skiba